Gedichten

Suïcidepoging

Op 03/05/2020 deed ik mijn 5de zelfmoordpoging. Dit nadat ik getriggerd werd en ik weer herbelevingen had van mijn 4e poging. Ik onderging alles opnieuw. Ik zag mezelf weer de pillen innemen, ik voelde me weer misselijk en duizelig. En dan dat gevoel van donkere rauwe wanhoop en pure machteloosheid, die allesoverheersend waren. En daar moest ik weer doorheen.

Toen ik uit de herbeleving kwam, was de pijn zo reëel en waren de machteloosheid en wanhoop alom aanwezig. Ik wist weer wat ik ik niet wilde. En dat was leven. Ik had het idee dat ik op een jaar tijd niets bereikt had. Ik was nog steeds depressief. Ik had nog steeds herbelevingen en beelden van mijn trauma’s. Ik ben hypervigilant (Dat betekent dat je in een verhoogde staat van alertheid bent. Vaak gaat dit gepaard met angst, een verhoogde gevoeligheid voor geluiden en licht, alsook een sneller prikkelbaar reageren). En ja, soms voelt het alsof ik er steeds weer opnieuw doorheen moet.

Ik wilde het donkere monster dat depressie heet niet hebben. Ik wil ook het PTSS-beestje (Post-traumatisch stress syndroom) niet hebben. Ik heb hier niet achter gevraagd, het is mij overkomen, maar ik krijg het wel op mijn bordje geworpen. Soms heb ik het gevoel dat er meer in mijn rugzak zit dan ik zelf kan dragen.

Ook nu wilde ik aan de monsters ontsnappen en nam ik een overdosis medicatie. Op zondag 03/05/2020, omstreeks 22 uur deed ik mijn poging. Om 13u30 de volgende dag werd ik door mijn vader in zeer kritieke toestand gevonden. De ambulance kwam, de MUG kwam ook en de brandweer ook, want via de trap konden ze mij niet naar beneden dragen. Blijkbaar had het tafereel veel bekijks op straat. Maar daar heb ik lak aan.

Ik ben op het nippertje, op tijd gevonden. Ik ben gereanimeerd, geintubeerd en heb 2 nachten op de intensieve zorgen doorgebracht om dan overgebracht te worden naar de afdeling cardiologie om daar nog enkele dagen te verblijven.

Ik was nog in opname in Zoersel (PZ Bethanië) op afdeling Monding. Maar deed daar dagbehandeling. Wat wil zeggen dat ik thuis bleef slapen, maar op de afdeling therapie volgde. Nu met corona liep dat via online therapie. Maar voorheen was dit het scenario van een patiënt in dagbehandeling. Je komt minstens 3 en maximaal 5 dagen naar de afdeling voor therapie, maar je slaapt en leeft wel thuis.

Nu ben ik voor 3 weken in crisisopname op Monding. Dit is terug een voltijdse residentiële opname. De eerste week is een rustweek, waarin er geen therapie voor mij doorgaat. Vanaf de tweede week wordt therapie terug opgestart. Rustig aan doen en hopelijk kan ik uit het zwarte dal klimmen. Met hulp, want alleen lukt het me niet.

Een les die ik geleerd heb: ‘Want samen delen is samen sterker helen’.

Gedichten

Eerste digitale sessie via ZOOM

Deze vragen moeten we voorbereiden tegen volgende sessie.

Kan je op moeilijke momenten terugvallen op je vaardigheden?

Ik kan op moeilijke momenten terugvallen op mijn vaardigheden. Ik heb gemerkt dat ik heel veel aan mijn vaardigheden heb en heb ook een lijst gemaakt met allemaal voorbeelden van de frustratietolerantievaardigheden, zodat het voor mij makkelijker was om dingen in de praktijk om te zetten en dat werkt wel.

Ik heb ook gemerkt dat ik soms gewoon de behoefte heb om te ventileren en daarbij doken twee problemen op. Mijn professionele omgeving (ambulante psychiater, therapeut en contextuele hulpverlener) hebben het laten afweten, daar kon ik eigenlijk niet bij terecht. En mijn naaste omgeving, zoals mijn ouders, en vrienden laat ik niet echt toe om er voor mij te zijn. Vanuit het gedachtengoed, ik wil hen niet tot last zijn en hen niet laten weten dat het minder gaat met mij. Wel hulp willen en nodig hebben, maar geen hulp vragen. Dat is wel een innerlijke strijd die ik heb opgemerkt.

Daarnaast waren er ook meer triggers, dus ook meer crisissen en dus ook meer oefenkansen (faalkansen). Ik heb een aantal keer gefaald en teruggegrepen naar destructieve coping.

Wat heb je losgelaten?

Ik heb gemerkt dat ik fout bezig was en dat ik weer in oude patronen aan het hervallen was en heb mezelf herpakt. Ik heb destructieve coping losgelaten. Ik ben 22 dagen clean van AM.

Er waren problemen met mijn slaapmedicatie, die heb ik met de psychiater aangepakt en heb ik nu kunnen loslaten aangezien mijn slaappatroon nu weer goed is.

Ik heb ook een aantal conflicten (groot woord), ergernissen gehad met mijn ouders. Ik heb gewoon gemerkt dat wij andere verlangens hebben t.a.v. elkaar. Ik heb geleerd van daarover in gesprek te gaan met mijn ouders en erover te communiceren. Goede communicatie maakt dat je op elkaar kan afstemmen en dat je dus ook de ergernissen kunt loslaten. Het is ook accepteren wat we niet kunnen veranderen.

Het belangrijkste dat ik heb losgelaten zijn de triggers en mijn verleden, die weer heel persistent naar boven kwamen. Loslaten betekent niet dat ik een bepaalde situatie of gedrag goedkeur (wat wij gezien hebben bij radicale acceptatie), het gaat om mijn eigen last te verlichten. Want vanaf dat ik kan loslaten wat ik als last ervaar, word ik vrij en een vrij persoon heeft meer energie en ruimte voor nieuwe en leuke dingen. Het is de enige manier om vooruit te gaan en de beste versie van mezelf te worden. I.p.v. zelfkritiek heb ik voor acceptatie en voor loslaten gekozen. Ik kan aan de triggers en mijn verleden niets veranderen.

Wat heb je nog nodig?

Meer duidelijkheid, meer routine, meer structuur. Gaandeweg gaat dit wel goed komen.

Gedichten

Littekens

Wonden zijn stilaan genezen

witte streepjes van verdriet

blauwe plekken verdwijnen

verberg ze, zodat niemand ze ziet

 

littekens uit het verleden

staan voor altijd op mijn huid

geven weer hoe ik heb geleden

maar ik kijk nu weer vooruit

 

elke streep is een stuk emotie

die ik niet constructief kon uiten

wonden van verdriet en depressie

de pijn stroomt naar buiten

 

het leed staat in mijn gezicht gegraveerd

de pijn roert zich diep vanbinnen

mijn gedachten gebombardeerd

ik moet dit zelf overwinnen

Gedichten

Sprankels

de dag tintelt weer open

als het begin van de ochtend

verborgen in elke dag ligt de hoop

als een klein teken van leven

voor een nieuwe morgen

soms kun je niets anders doen

laat het regenen en wacht

tot de zon haar opwachting maakt

en haar straaltjes van licht werpt

angst zal haar woorden venijnig herhalen

maar ik hoef niet perse te luisteren

ik geef deze stem geen macht meer

maar handel vanuit mijn eigen kracht

de zon straalt nu helemaal voluit

ik stap voorzichtig uit de schaduw

en voel hoe de sprankels mijn gezicht raken

Gedichten

Als de nacht valt, …

Ze blijft de slaap uit haar ogen wrijven

zodat ze er met haar hoofd bij kan blijven

krakende treden, gemorrel aan deuren

laat het alsjeblieft niet weer gebeuren

 

in een flits ziet ze haar broer verschijnen

ze zou wel in gedachten willen verdwijnen

wanneer hij stiekem op haar kamer kwam

en hij heimelijk weer bezit van haar nam

 

haar kinderstem werd niet gehoord

terwijl haar lichaam aan haar toebehoort

is haar kinderlijf van angst verstijfd

een slappe voddenpop is wat achterblijft

 

moe gevochten huilt ze haar tranen

terwijl de herinnering zich een weg probeert te banen

haar ziel is door zijn woorden bekrast

haar verleden vult haar rugzak met extra ballast

 

ze houdt zich sterk, laat soms wat merken

maar er is nog zoveel te verwerken

totdat ze kan zeggen: het is echt voorbij

totdat ik kan zeggen: het is echt voorbij

Gedichten

Wat het verleden bepaald

Als ik jou inkijk zou geven in mijn gevoelswereld

en ik de deur naar mijn innerlijk voor jou zou openzetten

zodat je voorzichtig een blik naar binnen kan werpen

zou je dan schrikken bij de aanblik?

Of, erger, zou je lachen of me niet geloven.

Als je wist dat ik als de dood ben voor mijn broer,

en ik het moeilijk vind om in de goedheid van mensen te geloven

zou je dan anders over me gaan denken?

Zou je mij nog een waarde toekennen als je wist

wat ik in mijn kindertijd en jeugd allemaal doorstaan heb?

Of zou je vinden dat ik gebruikt en beschaamd ben?

Zou je mij nog aardig vinden als je weet

dat ik van nature uit heel wantrouwig ben?

Zou je mij nog een kans geven om te zijn wie ik ben?

als je dit alles van mij weet?

Of zou je mijn verleden mee laten bepalen

wat het nu al voor mij bepaald?

Gedichten

Fouten maken om te groeien

wanneer de diepte overheersend is

lijkt het goede van het leven onzichtbaar

totdat je weer licht ziet in het dal

het is constant zoeken

met vallen en opstaan

maar ook uit het dal kan je opklimmen

het is als balanceren op een koord

en proberen niet mis te trappen

omdat het dan erg fout kan gaan

als ik alles van tevoren wist

zou ik nooit meer fouten maken

maar juist wanneer ik me vergis

heb ik het meeste kans om te groeien

ik zet kleine stappen in de goede richting

en zet ze puur vanuit mijn gevoel

het maakt niet uit hoe snel of traag ik ga

met stapjes kom ik dichter bij mijn doel

Gedichten

In veiligheid gebracht

mag ik jouw schouder

om op te steunen

als ik dreig te vallen

op de koude grond

 

wil je met je zachte stem

woorden van troost fluisteren

om mijn tranen te drogen

en zeggen dat je aan mij dacht

 

mag ik jouw arm die

met tederheid zal troosten

en die mij in veiligheid brengt

weg van diepe duisternis

 

sla jouw arm om me heen

en noem me bij mijn naam

neem me mee terug de warmte in

daar waar de boeman niet binnen kan

Gedichten

De herinneringen aan vroeger II

jouw zware lichaam drukt het mijne tegen de matras

terwijl ik probeer om me onder jou vandaan te wringen

voel ik me door jou verraden, onveilig en onbeschermd

niemand die zich liefdevol en zorgzaam over mij ontfermd

als een lappenpop lig ik in jouw armen, door jou misbruikt

voel ik mij al mijn hele leven vies, beschaamd en gebruikt

doorheen de jaren is mijn gevoel van veiligheid verdwenen

alles trilt, zelfs mijn adem verstilt, zo wankel op mijn benen

meegevoerd op de golven van het heden naar het verleden

een onzichtbare hand drukt op mijn mond om deze te snoeren

zonder geluid te maken schreeuw ik, machteloos, mijn hulpkreet

mijn lichaam was van mij maar voelt niet langer als het mijne

ik walg van jou en van mezelf, omdat ik niets kan doen

zonder het me te herinneren, in alles kom ik jou tegen

wanneer jij alleen maar naar me kijkt wil ik wegvluchten

ik tril van angst, bang voor wat je tegen mij gaat zeggen

en van pure wanhoop, om alles wat je met me deed

wil ik dood.

Gedichten

De herinneringen aan vroeger

terwijl ik probeer mij onder je lijf vandaan te wringen

herken ik niets meer van wie ik dacht dat jij was

broers doen zo’n dingen niet met hun kleine zusjes

ik voel me door jou verraden, onveilig en onbeschermd

ik stond er helemaal alleen voor, vanaf dat moment

nu ben ik bang, bang van jou, bang voor wat nog komt

en toen jij je handen liet dwalen over mijn kinderlijf

en ze op plekken kwamen waar ze niet mochten komen

vluchtte ik in gedachten, het wordt zwart voor mijn ogen

niet in staat om het gebeuren te herinneren lijd ik pijn

dankzij jou vloeien de herinneringen van overdag over

in nachtmerries waardoor de nachten oneindig lijken

ik probeer mijn gedachten te verzetten maar ik walg

ik walg van jou en van mezelf, omdat ik niets kan doen

zonder het me te herinneren, in alles kom ik jou tegen

door die honderden keren dat jij bij mij naar binnendrong

voel ik mij al mijn hele leven gebruikt, beschaamd en vies

wanneer jij alleen maar naar me kijkt wil ik wegvluchten

ik tril van angst, bang voor wat je tegen mij gaat zeggen

en van pure wanhoop, om alles wat je met me deed

wil ik dood.

Gedichten

Huiselijk vernietigingskamp II

grote handen vouwen zich

rond haar kleine kinderlijf

en komen op plekken

waar ze niet mogen komen

 

ze is onveilig en onbeschermd

in een huis dat een thuis zou moeten zijn

vanaf dat moment stond ik er alleen voor

niemand die zich om mij heeft ontfermd

 

jarenlang als lappenpop misbruikt

haar kindertijd levend begraven

ik moet vechten tegen jou

strijden met de middelen die ik heb

 

maar deze wapens zijn niet sterk genoeg

zelfs mijn mond wordt door jou gesnoerd

mijn mening bombardeer je plat

zo is ze vastgeketend in haar verleden

 

gebroken en kapot gemaakt

in een huiselijk vernietigingskamp

Gedichten

Een blik achter het masker

het is ochtend…

 

ik wentel me nog even om in de lakens

die me geborgen omarmen

en staar in het donker

dat even zwart is als mijn gevoel

na het omdraaien besluit ik: ‘tijd om op te staan’

ik loop mijn kamer uit en plak een lach op mijn gelaat

 

het is dag…

 

glimlachend zeg ik ‘goedemorgen’

vrolijk dans ik door het leven

ik mag niet laten zien wat ik voel

maar mijn hart huilt

het huilt tranen met tuiten

en het verschuilt om anderen niet te belasten

 

het is avond…

 

mijn masker dreigt het te begeven

onder de druk die van binnenuit komt

ik mag de pijn vanbinnen niet tonen

dat mag alleen in het donker

ik tracht mijn emoties te verbijten

ik toon me groot maar voel me klein

 

het is nacht…

 

het masker valt eindelijk weer af

de vermoeidheid staat in mijn gezicht gegrift

ik zoek de veiligheid van mijn bed

waar ik me kan verstoppen in de dekens

en zij me troostend kunnen omhullen

hier kan ik tonen, wat ik wil dat niemand ziet

Gedichten

Als het verleden weer heden wordt

Na de lente komt de zomer

dan wordt de stormlucht weer blauw

maar al ben je uit de oorlog

gaat de oorlog nog uit jou?

 

Armen vol littekens

en benen vol bloed

ze kijkt naar haar wazige spiegelbeeld

maar ziet niet hoe het verder moet

 

Waterige ogen zijn vergiftigd

ze zijn aan de pijn gewend

vermoeidheid sluipt doorheen haar lijf

alsof ze nooit anders heeft gekend

 

ze probeert zich op te rapen

maar het is gewoon te veel

soms zou ze willen slapen

tot alle wonden zijn geheeld

 

Ze weet niet waar te beginnen

maar is het zat om zo te zijn

soms zou ze even

… samen willen zijn

Gedachtenspinsels (blog)

Shiatsu en contextuele hulpverlening

Gisteren had ik mijn sessie Shiatsu-therapie die ik ongeveer tweewekelijks volg.

Het was een moeilijke sessie. Het begon al bij het binnenkomen. Jij hebt een moeilijke dag vandaag. Ik antwoordde verbaasd dat ik inderdaad een moeilijke dag achter de rug had. Moeilijker dan vorige sessie antwoord ze spontaan. waarop ik antwoordde dat vandaag inderdaad moeilijker was dan de moeilijke dag van twee weken geleden. Ik vind het gek dat ze me zo goed kent en aanvoelt en ze me zo goed kan inschatten. Één blik zegt haar soms meer dan duizend woorden.

Ik legde haar uit dat we het deze middag op de opname gehad hadden over scarification (= het aanbrengen van patronen op het lichaam door middel van het snijden of branden van de huid. Het is een van de oudste vormen van body modification en dateert zelfs van voor de tatoeages en piercings). Er werden ook voorbeelden en foto’s van littekens en open snijwonden getoond. Mij heeft dit enorm getriggerd, zo heftig zelfs dat ik me nadien zelfs gesneden heb en dat heb ik haar ook verteld.

We hadden het ook nog even over het afgelopen weekend. Ik heb vrijdag voor het eerst voor mezelf gekozen en ben niet meegegaan naar het etentje dat mijn broer organiseerde. Ik vond het moeilijk om deze keuze te maken en heb me er nadien ook best schuldig over gevoeld. Alsof het niet juist was om voor mezelf op te komen die keuze te maken. Ik wil gewoon normaal met mijn broer om kunnen gaan. Het hele weekend heeft in het teken gestaan van die beslissing. Ik ben het hele weekend in de vermijding geschoten en ben tot niets gekomen.

Nadien hadden we het over het misbruik, dat ik van mijn 6 tot mijn 18,5 jaar misbruikt werd door mijn broer die drie jaar ouder is. Wat wil zeggen dat hij 9 was toen hij het dadergedrag stelde. Ze vertelde dat ze contact had met een psychiater die met (vaak mannelijke) jonge daders werkte en die haar ook had gezegd dat daders van zulke jonge leeftijd vaak recidiverend gedrag stelden. Ze noemde mijn broer een monster. Ik vond het confronterend om dat te horen, omdat ik het nooit zo bekeken had. Ik zie hem niet als monster. Ergens is hij nog steeds mijn broer, ongeacht wat hij gedaan heeft.

Ze vroeg ook of ik wist wanneer ik hem mocht verwachten. Ik wist nooit wanneer hij kwam, ik was nooit veilig, altijd bang en alert. Zo leefde ik mijn leven.

We hadden het ook over de context. Hoe ik het misbruik kon stoppen. Wat er gebeurd is nadat ik het mijn ouders vertelde, waar ik de moed vandaan haalde om mijn brief op tafel te gooien en te kiezen voor mijzelf en mijn geluk. De frequentie van het misbruik. hoeveel mensen er op de hoogte zijn van mijn verhaal. ze verschoot ervan dat ik vertelde dat er slechts zes mensen echt van mijn verhaal afweten waaronder mijn ouders, mijn broer, ikzelf en daarnaast twee vriendinnen. In mijn omgeving weet eigenlijk niemand het, enkel mijn broer en ik kennen de details. Mijn ouders, vrienden en de hulpverlening, zij kennen enkel de grote lijnen van mijn verhaal. Ik heb het nooit verteld omdat ik me schaam voor wat er gebeurt is, ik zie het gebeuren nog steeds als mijn schuld. Zo is het me immers aangepraat. Ik wil ook niet choqueren of het erger maken dan het al is, ik wil ook niemand traumatiseren met mijn verhaal.

Dus ik doe mijn verhaal, in de anonimiteit, online. Op een plekje dat ik voor mezelf heb gecreëerd en waar ik ruimte kan maken om deeltjes van mijn verhaal te delen.

Gedichten

Jonge vrouw zag haar vriendschappen verwateren en roept op: “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen”

door adm – Print Corrigeer

Jonge vrouw zag haar vriendschappen verwateren en roept op: “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen”

“Durf te vragen…” zo stak een jonge vrouw van wal op Twitter. Cleo is al anderhalf jaar in behandeling en voelt dat haar vriendschappen “in de buitenwereld” verwateren. “Ik ga door een moeilijke periode”, schreef ze. “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen. Therapie helpt, maar een kaartje doet ook al erg veel.”

 

Artikel Het Nieuwsblad

Gedichten

Kaartjes voor Cleo

Wat klein begon eindigt groots.

Op 25 oktober 2019 lanceerde ik een oproep op Facebook en Twitter. Met de vraag of mensen een steunkaartje wilden sturen naar mij op de afdeling waar ik nu opgenomen ben. Aangezien ik reeds 1,5 jaar in opname ben, is sociaal contact geen evidentie meer. Vriendschappen verwateren stilaan en na zo’n lange periode van opname nemen zij hun leven (logischerwijs) ook weer op. Het leven gaat door ook al staat het nu voor mij even stil.

Ondersteuning en warmte is zo belangrijk in het proces dat ik nu doorloop. Het is ook geen evident proces. Elk ontvangen berichtje, elke tweet en elk kaartje, hoe klein ook, kan een lach op mijn gezicht toveren. Het is fijn te weten dat ik gehoord en gezien word, te weten dat mensen meeleven met mij en mijn verhaal en ze mij ondersteunen. iets wat ik als kind niet mocht kennen.

Mijn oproep werd massaal gedeeld en geretweet in België en Nederland. Er kwam zelfs reactie van een krant met de vraag of ik mijn verhaal niet wilde delen.

Aangezien ik mijn verhaal anoniem kon delen en aangezien de kaartjes naar het Mediahuis gezonden konden worden in plaats van naar mijn afdeling heb ik toegezegd. Er zal dus spoedig een artikel verschijnen over mijn verhaal en mijn ‘tweet om kaartjes’.

Binnenkort meer.

Gedichten

Opname PZ Bethaniën te Zoersel

Sedert 06 september 2018 heb ik de PAAZ-afdeling verlaten en ben ik gestart op RIF Boven te PZ Bethaniën te Zoersel. Een opnameafdeling voor mensen met angst en depressie waar ik met mijn complexe post traumatische stress stoornis verder geholpen kan worden.

Op deze afdeling ben ik een jaar verbleven tot 09 september 2019. Nu ben ik opgenomen op de afdeling Monding voor mensen met persoonlijkheidsproblematiek waar ik vaardigheden aangeleerd krijg om met mijn emoties om te gaan, crisissen te doorstaan en te leren andere dingen te doen dan mezelf schade toe te brengen.

Monding werkt op basis van de Dialectische gedragstherapie van Linehan in combinatie met de systeemtherapie van Young.

Een moeilijk proces waar ik jullie de komende tijd ook meer inkijk in zal geven.

Gedichten

Suïcidepoging

Op 28/07/2019 deed ik mijn 4de zelfmoordpoging. Dit nadat ik getriggerd werd en ik weer die enorme boosheid en woede voelde waar ik geen blijf mee wist. Alles heb ik geprobeerd: automutilatie, tegen een bal sjotten, met een gewichtbal gooien, praten,  papier scheuren, tekenen, schrijven,…. ik wist met mezelf geen blijf meer. En na verloop van tijd begon de woede zich naar mezelf te keren. Ik automutileerde 3 à 4 keer in de week. Ik kon elke keer naar de spoedeisende hulp om mezelf te laten hechten. Kortom ik zat in een diep zwart gat. Het depressiemonster had weer de greep op mij. Woede werd omgezet in depressie.

Ik zie mezelf weer die gigantische hoop pillen innemen, ik voel me weer misselijk en duizelig. Het innemen loopt niet vlot, ik moet af en toe kokhalzen. En dan dat gevoel van donkere rauwe wanhoop en pure machteloosheid, die allesoverheersend waren.

En dan kwam Henrica, de verpleegkundige, binnen. Ze vroeg me wat er aan de hand was. Hoe het kwam dat ik zo vroeg terug op de afdeling was. Ik had mijn ouders natuurlijk afgescheept met een flauw excuus zodat ik om 18 uur al op de afdeling was. Ik was voorbereid, ik wist wat ik ging doen, waar ik het ging doen en hoe. Normaal gezien ben ik pas tegen 20 uur op de afdeling, dus het verschil in tijd viel op. Ze vond het vreemd en is bij me komen zitten. Aangezien ik niet normaal, misschien ook wel trager of suffer reageerde gingen bij haar de alarmbellen af. Zeker toen ze telefoon kreeg van een medepatiënt op de afdeling die doodongerust was. En terecht zo bleek, want ik had een overdosis genomen.

Na het telefoontje heb ik het opgebiecht wat ik gedaan had. Ze heeft me in de rolstoel naar de spoedeisende hulp gereden en is daar bij me gebleven. Ze heeft mijn ouders gebeld die terug naar Zoersel zijn gereden. Ik heb actieve kool binnen gekregen om de medicatie te neutraliseren. En na een nachtje intensieve zorgen mocht ik het ziekenhuis verlaten.

Elke keer als een poging mislukt is het alsof het depressiemonster groter wordt.

Gedichten

Cleo in PAAZ-land 4

12/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.”

Vandaag was weer een loodzware dag. Vooral mentaal. Daarnaast in de namiddag ook een crisis gehad.

In de ochtend gestart met ergotherapie waarbij ikzelf iets kan maken of knutselen. Ik ben begonnen aan een bloem in kleine gescheurde stukjes. Een heel leuke ervaring om te doen, daarnaast wil ik ook graag verder met een zwart-wit boom.

In de namiddag heb ik me binnen een veilige setting aan mindfullness gewaagd. Dit liep echter niet zoals gepland. Halverwege begon mijn ademhaling meer oppervlakkig en sneller te worden. Ik zakte heel diep weg in mezelf, werd geconfronteerd met verdriet en met beelden van mij en mijn broer in de tijd dat hij een relatie had met Carmen.

In de sessie voelde ik me dieper en dieper wegzakken, ik kon me met moeite rechthouden, alsof ik zo onderuit zou kunnen schuiven. Ik heb volgens mij ook erg gedissocieerd. Op sommige momenten voelde ik bepaalde lichaamsdelen niet meer en had ik er ook geen controle meer op.

Aan het einde van de sessie beefde ik als een rietje, ik was volledig van de kaart. Ik voelde me totaal niet lekker. Misselijk, mijn maag draaide geheel om. Ik heb geprobeerd wat rust te zoeken en te vinden, ik ben naar boven gegaan, heb een Xanax gevraagd en ben in bed gekropen. De verpleging is nog even komen praten en horen hoe het ging en waarom de Xanax nodig was. Na dat gesprek heb ik van 15u tot 17u15 (tot Leslie er was) geslapen. En nu voel ik me beter.

Tessa en Leslie zijn vandaag op bezoek geweest, zo fijn dat ze komen en dat ik hier niet alleen hoef te liggen, morgen komen Serge en Lindsey en zouden Tessa en de kindjes ook nog even binnenspringen bij mij