Gedichten

Cleo in PAAZ-land 4

12/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.”

Vandaag was weer een loodzware dag. Vooral mentaal. Daarnaast in de namiddag ook een crisis gehad.

In de ochtend gestart met ergotherapie waarbij ikzelf iets kan maken of knutselen. Ik ben begonnen aan een bloem in kleine gescheurde stukjes. Een heel leuke ervaring om te doen, daarnaast wil ik ook graag verder met een zwart-wit boom.

In de namiddag heb ik me binnen een veilige setting aan mindfullness gewaagd. Dit liep echter niet zoals gepland. Halverwege begon mijn ademhaling meer oppervlakkig en sneller te worden. Ik zakte heel diep weg in mezelf, werd geconfronteerd met verdriet en met beelden van mij en mijn broer in de tijd dat hij een relatie had met Carmen.

“Ik zat op mijn handen en knieën met mijn achterwerk in de lucht. Mijn broer stond/zat achter me en greep me hardhandig vast bij mijn heupen. Hij streelde met zijn geslacht mijn geslacht mijn geslachtsdelen vooraleer hij het hard naar binnen duwde. Hij deed me pijn. Hij verkrachtte me terwijl hij mijn borsten kneedde. Hij maakte een vergelijking met mijn borsten en die van Carmen, jij hebt mooie, grote, ronde borsten. En zo stevig. Groter en steviger dan die van Carmen. Ondertussen deed hij verder en boog ik door zodat ik mijn hoofd kon verstoppen in mijn hoofdkussen. Ondertussen ging het maar door en hij zei ‘jij bent zo strak vanbinnen’. Ik vroeg wat hij bedoelde, want ik begreep niet goed wat hij me wilde zeggen: ‘ jij bent zo strak en nauw van binnen, nog onbevlekt, niet zoals Carmen. Carmen heeft de hele straat gehad, haar kut is gewoon uitgetrokken.”

Vooral “jij ben zo strak vanbinnen” triggert mij. Steeds hoor ik die zin en zie ik een stilstaande foto van mijn broer die mij van achterwaarts penetreert. Zo ook vandaag tijdens de sessie.

In de sessie voelde ik me dieper en dieper wegzakken, ik kon me met moeite rechthouden, alsof ik zo onderuit zou kunnen schuiven. Ik heb volgens mij ook erg gedissocieerd. Op sommige momenten voelde ik bepaalde lichaamsdelen niet meer en had ik er ook geen controle meer op.

Aan het einde van de sessie beefde ik als een rietje, ik was volledig van de kaart. Ik voelde me totaal niet lekker. Misselijk, mijn maag draaide geheel om. Ik heb geprobeerd wat rust te zoeken en te vinden, ik ben naar boven gegaan, heb een Xanax gevraagd en ben in bed gekropen. De verpleging is nog even komen praten en horen hoe het ging en waarom de Xanax nodig was. Na dat gesprek heb ik van 15u tot 17u15 (tot Leslie er was) geslapen. En nu voel ik me beter.

Tessa en Leslie zijn vandaag op bezoek geweest, zo fijn dat ze komen en dat ik hier niet alleen hoef te liggen, morgen komen Serge en Lindsey en zouden Tessa en de kindjes ook nog even binnenspringen bij mij

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s