Gedichten

De verwilderde tuin der mijmeringen

de dag tintelt weer open en als begin
van de vroege zomer, sluip jij
met je milde ochtendstralen
rustig mijn kamer binnen

dagelijks spatten mijn tranen open
als angstige wanhoopskreten
spikkelgewijs over mijn hoofdkussen
gedachten pakken samen tot wolken
wanneer ik op afstand, mijn
innerlijke lijden waarneem

leuke, doordringende vlekken
in het puurdroge katoen
verraden mijn onmacht
van niet te herstellen verlies

waarom brak je toch mijn paradijs
en tevens mijn groeiende levenslust
die als lach en traan verweven zijn
in een immens grote paradox, net zoals
het uiterste van zaligheid en pijn
die me weer effectief kan doorklieven

welke haast kinderlijke ontvankelijkheid
schuilt er nu nog steeds in me, mijmer ik,
wanneer ik verdoofd naar de tuin staar
helder verlicht door een stralende gloeibol

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s