Voeldagboek

Voeldagboek

Eind augustus ben ik het huis uitgegaan en heb ik de stap gezet naar zelfstandigheid en volwassen worden. Ik ben nu 29 lentes jong en wordt er in april 30, hoog tijd dus om op eigen benen te staan.

Indien mogelijk had ik graag sneller de stap gezet maar als je alle kosten alleen moet dragen is alleen gaan wonen echter niet zo evident.

De eerste dagen, weken en maanden heb ik ontzettend genoten van die zelfstandigheid. Alleen wonen was voor mij bevrijdend een verademing en brengt mij rust. Gewoon doen wat je graag wil doen, tijd voor jezelf en anderen. Niet meer geconfronteerd worden met de verwachtingen van anderen, geen conflicten meer tussen mijn eigen verwachtingen en die van mijn naaste omgeving, of … dat dacht ik toch.

Misbruik zit nog steeds in de taboesfeer, mijn ouders en broer verwachten nog steeds dat ik zwijg. Hun verwachtingen staan alleen niet in lijn met mijn eigen verwachtingen, want ik zou het wel willen delen, weliswaar niet met de hele wereld. Het misbruik is deel van mij, het is wie ik ben en wie ik was, het maakt dat ik voel wat ik allemaal voel (of net niet voel), het bepaald mijn denken en mijn zijn. Het heeft een allesomvattende invloed.

Het verhuizen heeft ook invloed gehad op mijn gemoed en gevoelens. Verhuizen werkte bevrijdend en heeft gemaakt dat er ruimte was voor mijn gevoelens om er te zijn. Voelen (of mijn gevoel toelaten om er te zijn) is altijd al moeilijk geweest voor mij. Je kan het zien als een grote ruimte met allemaal verschillende compartimenten, grote en kleine schuiven, dikke en smalle laden, de ene geopend op een kier en de andere gesloten of zelfs op slot met een sleutel, er zijn er in metaal en ook in diverse houtsoorten, het ene hout al wat lichter van kleur dan de andere. Eigenlijk kan je het zien als een grote kamer of bibliotheek waar de wanden van de kamer bezet zijn met een ladensysteem van diverse tinten grijsbruin. De inhoud van de laden is heel verscheiden: sommige bevatten een bepaalde emotie of gevoel, er zijn er met gedachten, enkele zijn gevuld met diverse soorten pijn (fysiek/mentaal) en er zijn er ook met herinneringen (positieve/neutrale/negatieve). De grootte of de omvang van elke schuif staat symbool voor de omvang van de inhoud. Ik heb niet altijd controle over dit ladensysteem, ik kan soms bewust iets uit mijn geheugen oproepen maar soms worden er uit het niets, en vooral buiten mijn wil om, laden geopend door iets dat daartoe aanleiding geeft.

Woede en verdiet zitten bijvoorbeeld in hele grote schuiven, de omvang van deze gevoelens is heel groot omdat ik in het verleden zelden woede of verdriet kunnen tonen heb. Voelen is voor mij heel angstig. Wat ik nu voel in het heden, kan een schuif met een grote omvang openen en ik weet niet hoe ik zal reageren op deze inhoud. Ik kan bijvoorbeeld boosheid om iets kleins toelaten om er te zijn, maar het is al zo vaak gebeurd dat ik de lade woede mee opentrek en mijn boosheid daardoor zodanig aangewakkerd wordt. Het gevolg is dat ik een enorme boosheid/woede ervaar en (deze soms ook uit) die niet in proportie is met de originele aanleiding van de boosheid.  Vaak leidt dit tot onbegrip van mijn naaste omgeving, want ook al zijn zij van het misbruik op de hoogte, mijn reactie begrijpen, accepteren of laten zijn en het linken aan het misbruik is echt niet evident.

Mijn gevoel is altijd heel zwart-wit geweest. Er zijn momenten dat ik niet voel. Soms sluit ik mezelf bewust af om mezelf te beschermen en dan is er gewoon een systematische leegte aanwezig.  Daarnaast zijn er momenten dat ik heel veel emoties door elkaar voel maar ik niet kan plaatsen wat ik nu eigenlijk voel en waarom. Te veel gevoel toelaten is angstaanjagend, ik voel soms zoveel en alles te gelijk waardoor ik dan overdondert wordt en zelfs mentaal instort als ik het niet meer kan dragen. De systematische leegte is op zich niet echt een probleem maar, soms is het een hele eenzame leegte die me bang maakt. Ik wist trouwens niet dat leegte ook een gevoel was.

Ik heb doorheen de jaren reeds veel geleerd over mezelf maar op vlak van voelen heb ik nog behoorlijke lessen te leren. Alles op zijn tijd, ik blijf geloven in mezelf en in mijn kunnen. Ik kan het!

Advertenties

Een gedachte over “Voeldagboek”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s