Gedichten

Bestempelde pels

mijn knuffelbeer zo dood
in mijn gedachten, maar
mijn gezicht durft niet te huilen
om de leegte langs het kussen
waar mijn lippen hem
jarenlang vol stempelden

Nog steeds voel ik zijn snuit
in een verleden
dat wij deelden, al viel je vaak
en bleek mijn vloer niet de beste grond
om je op te vangen
in de nacht die dagen duren kon

nu is hij toegedekt met een laagje
“ik”  van wat eerst “wij” was
en in het holletje van onze vacht
is de winter weer ontwaakt
nog steeds voel ik mij zó immens klein
dat ik me nog voeden wil aan restjes pluche

 

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s