Voeldagboek

Voeldagboek

Ik vond het best een heftige sessie bij mijn psychologe. Ze vroeg me wat ik van therapie verwachte en wat ik met therapie wilde bereiken. Dit omdat ik ondertussen al een hele tijd niet meer naar haar toe was gegaan. Ik vertelde haar dat ik wilde leren vertrouwen, omdat ik daar wel moeite mee heb. Ze vroeg me hoeveel vriendinnen ik had. Ik zei twee hele goede vriendinnen waarbij ik met alles terecht kan en die onvoorwaardelijk van me houden. En dan nog een zestal andere vrienden die ik maar in beperkte mate toelaat en vertrouw en ze vond dat ontzettend veel. Ze zag er eigenlijk geen probleem in. Daarnaast haalde ik aan dat ik wilde leren voelen. Ik vertelde dat het een ramp was. Het is of zwart of wit. Ofwel voel ik niets en is er gewoon een systematische leegte aanwezig ofwel voel ik opeens alles te gelijk waardoor ik dan weer instort en ik het niet kan dragen. De systematische leegte is op zich niet echt een probleem maar, soms is het een hele eenzame leegte die me bang maakt. Ik wist trouwens niet dat leegte een gevoel was. Ze vroeg me wat me juist bang maakte om te voelen, waarom ik het niet kon of durfde. En dat is omdat ik bang ben om de controle te verliezen, ik kan niet om met die gevoelens, ik ben bang dat als ik één gevoel ga toelaten ik ineens alle kastjes van mijn gevoel opentrek en ik het allemaal niet meer aan ga kunnen. En dat ik dus rijp zal zijn voor het gekkenhuis, … niet dat ik nu nog niet gek ben. Ik automutileer nu al als ik ook maar een klein beetje begin te voelen … voelen maakt me zo bang, ik wil het niet ik kan het niet en weet niet of ik het ooit wel zal kunnen. Anderzijds wil het wel graag. We hebben ook nog stil gestaan bij het innerlijk kind in me… ik dacht dat het kind gelukkig was en ben altijd jaloers geweest op het kind in me omdat ik dacht dat het alles had wat ik heb, maar eigenlijk is ze niet zo gelukkig als ik dacht. Ze is even gekwetst als ik ben, zij is boos en verdrietig, ze voelt zich alleen en machteloos en is teleurgesteld… en nu moet ik aanvaarden dat ze zich zo voelt en haar troosten. Ik vind het moeilijk, ik weet niet of ik het kind wel kan troosten, … ik weet niet of ik zo sterk ben om haar op te vangen, vast te houden en te troosten.. Ik wilde dat ik vast gehouden werd, dat ik geknuffeld werd en dat ik kon huilen wanneer ik voelde dat ik dat wilde… en dat ik dan getroost werd… Ik heb geen redenen om jaloers te zijn op een kind dat even kwetsbaar, breekbaar en beschadigd is als ikzelf… Ze is niet gelukkig, ik zag alleen wat ik wilde zien. Ik heb van Dette enkele opdrachten gekregen. Ik moet mijn gevoel aanvaarden, zeggen dat het er mag zijn en het omarmen. Daarnaast moet ik ermee in dialoog gaan en vragen wat het wil en waarom het er is, maar ook dat vind ik moeilijk… Op die manier accepteer ik mijn gevoel en laat ik mijn gevoel merken dat ik wil dat het er is. Ik weet niet of ik dat nu al durf. Ik mag het ook niet meer tekenen van der, wat ik eigenlijk heel erg jammer vind. Maar het is een methode die ik al ken en die eerder niet heeft gewerkt. Tot slot heb ik haar op het einde van de sessie dat ene lange gedicht over mezelf afgegeven.

Voor de rest gaat het niet geweldig met me. 27 februari was het exact 4 jaar geleden dat ik de verloving met M. verbrak omdat hij op seksueel vlak gigantisch over mijn grenzen is gegaan. Sindsdien lukt het slapen niet echt meer, ik heb last van beelden en ben bang om te gaan slapen.

Door tijdens de stage mijn gevoel te negeren heb ik mezelf eigenlijk gewoon in de val gelokt. Nu krijg ik alle gevoel in één keer op mijn dak en ik kan niet zeggen dat dat allemaal zo goed verloopt. Soms wil ik het gewoon allemaal niet geloven… ik wil gewoon gelukkig zijn, zonder dat misbruik en ik wil gewoon normaal zijn. Ik voel me zo anders. Niet mezelf en ik wil mezelf kunne zijn. Vrij, onbezonnen, gelukkig …. Alles wat ik nu niet ben.

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen of denken. Weet je, soms heb ik het gevoel dat ik me gewoon loop aan te stellen, dat ik een drama maak van heel dit verleden terwijl dat eigenlijk helemaal zo hoort. Voel me zo’n stommeling en zo’n aansteller. Is wat ik voel en denk en merk wel echt? Hoor ik me schuldig te voelen? Hoor ik me te schamen? Hoor ik mezelf, mijn verleden en mijn herinneringen niet te geloven? Waarom laat ik mezelf niet meetellen? Waarom? Waarom? Waarom? Zoveel vragen, geen antwoorden. Ik weet het niet meer. Ik twijfel gewoon aan alles en iedereen. Het spijt me.

Het is een heel verhaal geworden, zelfs nogal chaotisch denk ik, maar ik hoop dat jullie begrijpen wat ik bedoel.

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s