Voeldagboek

Voeldagboek

Met lood in mijn schoenen en een bang hartje, begin ik hier dan toch weer te schrijven…
Jullie willen niet weten hoeveel moeite het me kost.

Maandagochtend was ik naar mijn dokter gegaan om bloed te laten trekken. Donderdag moest ik terug komen om mijn uitslag te gaan halen. Donderdag morgen heb ik ’s morgens op het laatste moment mijn psychje afgebeld omdat ik zo moe was en ik het echt niet zag zitten en niet geconfronteerd wilde worden met mezelf. Ik ben tot een paar dagen geleden blijven volhouden dat het allemaal goed gaat met me… wat één grote leugen is. Ik weet dat het stom is om haar net af te bellen nu ik haar zo nodig heb, maar anderzijds wil ik niet dat ze ziet dat het zo slecht met me gaat… Ik ben bang voor alles wat er daar misschien uit me gaat stromen, wat als ik de controle volledig verlies en ze me helemaal ziet zoals ik echt ben. Ik ben gewoon zo bang dat als ik ‘mezelf’ aan mensen laat zien, ze me liever niet willen kennen, ze me vies, walgelijk, …. een h**r, … vinden. Kortom, dat ze me zien op de manier zoals ik mezelf zie…

Vandaar dat ik wegvlucht, weg van de confrontatie, van mijn angsten, van mijn pijn en verdriet. Weg van mezelf, maar gek genoeg hangt dat verleden met een grote elastiek om me heen gespannen, hoe sneller ik wegloop van mijn verleden hoe sneller ik er weer toe aangetrokken wordt … ongewild dan. Ik weet dat ik van alles kan wegrennen, buiten van mijn verleden, ik neem het overal mee naartoe…

Ik duw iedereen momenteel van me weg, ook weer uit angst dat ze de echte IK leren kennen en dat die hun helemaal niet bevalt … dat mijn vrienden en de mensen die me kennen me ook gaan zien zoals ik mezelf zien. Iemand die vuil, vies, walgelijk, schuldig, …. is. En eigenlijk wil ik wel dat mensen me lief en aardig vinden … Embarassed maar daarom vlucht ik dus weer weg … het wordt inderdaad weer warm onder mijn voeten.

Maar ik had het er dus over dat ik terug kwam van de dokter dinsdagmiddag omdat ik mijn bloedresultaten moest gaan halen. Mijn resultaten waren redelijk in orde, ik moet weer meer groenten eten naast mijn dieet, omdat ik tekort heb aan iets, foliumzuur denk ik dat het was… en mij reumalevel is verhoogd (ik heb dus beginnende reuma, maar dat kan nog wegtrekken als ik heel veel kilo’s verlies bvb…). Na de dokter ben ik naar de bushalte gegaan, er was deze keer niemand die bij me stond te wachten. In de verte zag ik de 140 aankomen, ik heb heel lang getwijfeld om die bus te nemen, maar ik zag eigenlijk best wel op tegen het overstappen en besloot uiteindelijk om weer te gaan zitten en de 141 te nemen. Toen de bus passeerde keek ik zoals altijd naar de mensen en mijn blik werd getrokken door een man op de achterbank. TRIGGER!! Hij bewoog nogal raar, ik associeerde zijn bewegingen direct met iets wat mensen echt niet in een bus doen. Ik dacht dat het niet kon, dat ik het fout had gezien, maar ik wilde het zeker weten en ik kon niet meer wegkijken van hem. Hij grijnsde naar me, lachte me gewoon vierkant uit, hij schepte er zo ontzettend veel plezier in dat ik hem zag, dat ik hem betrapte, dat ik wist wat hij er zat te doen. Die vieze kl*****k was gewoon zichzelf een handje aan het helpen in de bus en ik kon alles zien, alles … en sindsdien laat het beeld me niet meer los, ik zie steeds zijn ding, zijn bewegende had, zijn ogen en grijns …. de hele dag maar ook ’s nachts wanneer ik wil gaan slapen… EINDE TRIGGER Ik haat het dat hij al mijn stabiliteit zo kon omgooien. Ik voel me zo vies, zo gebruikt en ik zit met zoveel vragen. Ik wil echt antwoorden… ik heb het idee dat ik alleen verder kan als ik ook de antwoorden ervoor heb …

Ik wil echt gelukkig worden, maar met mensen die mijn leven zo op zijn kop weten te zetten, en daar ook nog plezier in scheppen, daar kan ik niet mee om, zo lukt het me echt nooit om gelukkig te zijn denk ik …

Sindsdien ben ik het vechten half gestaakt, het doet gewoon zo’n pijn, ik ben zo moe van veel te weinig te slapen en van alle beelden, en ik heb echt zo’n verdriet van alles wat er in mijn verleden is gebeurd. En dat verdriet haat ik dan ook nog omdat ik het idee heb dat ik niet verdrietig mag zijn … alsof ik er geen recht op heb … en misschien ontneem ik daarom mezelf mijn psych wel, omdat ik vind dat ik het zelf gezocht heb en geen hulp verdien. Ik moet het alleen zien te redden, ik moet alleen overleven… van mezelf toch …

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s