Voeldagboek

Voeldagboek

Ik vraag me af, of het ook dissociatie is als je het idee hebt weg te zijn ergens in je zelf denk ik. Je bent er nog wel, maar niet bewust/actief. Je hoort mensen wel praten, en je hoort wel dat ze wat zeggen, maar niet wat precies… en je begrijpt het ook niet, het klinkt dan gewoon zo ver….

Ik had dat vandaag bij mijn psychologe. Het waren echt hele heftige dingen die ze zei en ik schaamde me voor mezelf en voor mijn gedrag dat erop volgde. We hadden het over zelfvertrouwen… Ze vroeg hoe mijn zelfvertrouwen was en ik zei vrijwel onmiddellijk, mijn innerlijk is wel oké …. we hadden het er wat over en nadien vroeg ze over mijn uiterlijke zelfvertrouwen, hoe dat zat en of ik soms het gevoel had dat ik slecht was en zo … Ik weet echt niet wat ze zei maar wel dat het confronterend en pijnlijk was… het enige dat ik kon denken was dat mijn lichaam vies was, dat ze het pijn hadden gedaan en kapot gemaakt, dat ze het besmeurd hadden en vies gemaakt en dat het niet mijn lichaam was maar een bezit, ik was en ben gewoon een bezit van iemand, een lustobject en dat was al dat ik kon denken en tegen mezelf kon zeggen … en ik herinner me echt niet meer wat ze zei, maar het klopte wel en het deed zo’n pijn … het deed echt verschrikkelijk pijn. Ik praat ook nogal vaak in mezelf en ik herinner me dat ik in mezelf aan het gillen was en tegen mezelf aan het praten was dat ze echt moest stoppen met praten omdat het zoveel pijn deed en dat ik ervan weg wilde. Ik had echt het idee had dat ik moest opstaan en van haar moest weg te rennen. Ik was daarna onbewust aan het staren gegaan en al die dingen die ze zei en die heel gevoelig lagen hoorde ik heel erg ver. Ik hoorde dat ze sprak, maar niet wat ze zei. Ik hoorde haar, maar ook weer niet, begrijpen jullie? Ik kon en wilde het allemaal echt niet horen geloof ik en ik heb het ook echt niet gehoord … ik verstond het niet, begreep het niet … Ik denk dat ze het wel door had, want ze vroeg wat ik voelde … en wat er allemaal door me heen ging …

Ik had daarna echt even de tijd nodig om te bekomen en het heeft echt een paar minuten geduurd voor ik echt wat kon uitbrengen … voelde me zo ontzettend bang toe, en was behoorlijk dichtgeklapt en totaal in de war….

Ik vraag me af waarom het allemaal zo moeilijk is ….
En waarom het allemaal zo super veel pijn doet.
En eigenlijk ook waarom het niet hapklaar is en soms bijna onbegrijpbaar/onvatbaar …
Het stomme is dat ik er nog steeds emotioneel van wordt nu ik dit schrijf en ik weet helemaal niet waarom?

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s