Gedichten

Een harde waarheid

 

woorden uitgeschreeuwd kruipen weergalmend weg
verdwaald komen ze, even later, terug bij me aankloppen
vele menselijke gebaren, omarmend, zo goedbedoeld
maar door mij ervaren als een omgekeerde beweging
altijd tegen mij gekeerd, nooit alleen, toch altijd eenzaam
alles om me heen lijkt leeg en doods, geen beschermende hand
geen veilige thuishaven, wat me nog rest is eenzaamheid
en een harde waardheid die steeds minder te ontkennen valt
een spiegeldroom gebroken, uiteen springende scherven vliegen
en raken me steeds dieper en harder en binnenin, voel ik me dood

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s