Voeldagboek

Voeldagboek

Vandaag weer een hele zware dag gehad. Voor het eerst sinds weken heb ik mijn angsten, gevoelens en gedachten van de laatste weken durven opschrijven en naar een vriendin gemaild. Ik ben eigenlijk best bang voor haar reactie. Wat als ze helemaal niet reageert zoals ik hoop/verwacht? De laatste tijd zijn mensen ook zo lief voor me. Terwijl ik echt een bitch ben, ik duw iedereen weg, wil enkel nog in mijn zetel of bed liggen met mijn dekentje en laptop in de buurt. En, ik ben de laatste dagen/weken niets anders dan bang en voel me zo onveilig.

Ik voel me ook zo’n onzettende lastpost, uit angst doe ik dingen die ik helemaal niet wil doen. Zoals het wegduwen van mijn beste vrienden (hen niet meer willen spreken of horen of zien of …) ik weet wel dat ze me willen helpen maar waarom laat ik dat niet toe?

Ik verlang naar een arm om me heen, een schouder om op te huilen. Ik verlang naar plekjes en personen waar het veilig is en waar ik onbevangen en écht mezelf kan zijn. Zonder maskers, zonder die ultra-fake-tandpastasmile, (die met onzichtbare elastiekjes aan mijn oren verbonden is).

Altijd blijven lachen, altijd blijven lachen …
Ik glimlach en vol gehoorzaamheid zeg ik ‘ja’ terwijl ik van binnen schreeuw van opstandigheid en mijn hart huilt.

Het huilt tranen met tuiten…
Alleen mijn ogen spreken de waarheid.

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s