Voeldagboek

Voeldagboek

Fluister je even mijn naam?
Om de stilte te doorbreken?
Stil maar toch hoorbaar
Voor als ik het horen wil…

Reik je me even je hand?
Om me op mijn weg te leiden?
Zodat ik ze, als ik dat kan
Alleen maar hoef te grijpen

Ik heb vandaag nog wat nieuws bedacht:

De weg is lang en eenzaam, zeker als je hem alleen moet bewandelen…

en:

Je hebt in je leven altijd schouders te weinig, zeker wanneer je een schouder zoekt om op te steunen.

Het geeft een beetje mijn gevoel weer. Mijn psychologe zei me donderdag ook dat ze dacht dat het wel heel eenzaam moest voelen, altijd maar dat zwijgen, het onveilig voelen, het bang zijn, het maskertje dragen. Zo droog dat ik ben vertelde ik haar doodleuk het volgende: ‘daar kies ik zelf voor en daarbij, ik ben het al gewoon’.

Maar eigenlijk had ze ook gewoon gelijk, het voelt heel erg eenzaam allemaal.

Ik vraag me echt soms af: ‘Waarom ziet ze me ook echt?’ ‘Waarom ziet ze wie ik echt ( maar dan ook echt, écht) ben? Zonder mijn maskertje.

Ze komt soms zo dichtbij dat het me zoveel pijn en verdriet doet.
Het roept dan zoveel angst en onveiligheid op.

En soms vertrouw ik haar zo dat ik alle pijn en verdiet eruit zou willen gooien…

Waarom moest mij dit allemaal overkomen, waarom ik?

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Een gedachte over “Voeldagboek”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s