Voeldagboek

Voeldagboek

Eergisteren had ik om 9 uur een afspraak met mijn psychologe Dette. Dus ’s morgens om half 7 opgestaan en me klaargemaakt om daar zeker op tijd te zijn (na de zoveelste nacht van 3 uur slaap). Ik belde aan, ging naar binnen en meldde me aan. Toen de secretaresse hoorde dat ik voor Dette kwam veranderde haar blik direct. Ze zei me dat Dette gisteren nog ziek was en ze zich voor vandaag nog niet ziek gemeld had. Ze vertelde me dat ze niet wist of Dette nu wel of niet kwam. Dus stuurde ze mij met die boodschap naar de wachtruimte…

Eigenlijk wist ik toen al hoe laat het was. Ik stuurde één van mijn beste vriendinnen, die diezelfde morgen ook een afspraak had (maar dan om half 10 en in een ander centrum) een SMSje om te vertellen wat er gebeurd was. Ik zat al 20 minuten te wachten in de wachtzaal voor ik te horen kreeg dat ze zich toch ziek gemeld had.

Ik voel me enorm in de steek gelaten… en ik vraag me echt af, waarom zou ik doe moeite nog doen om iemand te leren vertrouwen?

Het gaat me echt niet om het feit dat ze afbelt of dat ze ziek is, want iedereen kan ziek zijn, ook ik … Maar blijkbaar was ze de dag daarvoor ook nog ziek. Het secretariaat had mij toen al moeten opbellen om te zeggen: “We weten niet zeker of Dette dan al beter is.” Daarom spelen we op zeker en verplaatsen we je afspraak voor de zekerheid naar volgende week. Net hierdoor ben ik teleurgesteld, ik had me voorbereid op dat gesprek en niet hierop. Vraag ik dan echt te veel? Ze kon me beter gewoon niet laten komen … Nu is de teleurstelling enorm.

Ze laten mij eerst naar daar komen, zetten me neer in een wachtkamer met de boodschap dat Dette nog altijd ziek is en hoogstwaarschijnlijk niet komt! Om 20 minuten later daarvan de bevestiging te krijgen …

Dan laat ze me buiten met volgende mededeling: “Je bent toch nog maar één keer bij D. geweest hé?” Waarop ik ja knik? NOG MAAR één weekje wachten en dan is ze er al weer, zo erg is het niet hé? In ieder geval heb je een vrije dag vandaag, geniet ervan!! Ik lach vriendelijk, stap de drempel op buiten, trek de deur achter me dicht en dan … tranen, tranen en nog eens tranen …

Ik ga nu mijn 6e week in zonder hulp en weet je, het is echt verschrikkelijk lang!! Als het gaat zoals nu, is een dag al een verschrikkelijke eeuwigheid, want elke rottige seconde telt!

Boosheid, teleurstelling, verdriet, angst, pijn. Het gaat allemaal door me heen, ik voel alles, ik voel zoveel, ik voel niets, ik weet niet wat ik voel. Ik ben in de war.

Ik zeg: ik wil niemand meer om me heen
Ik bedoel: blijf bij me ook al duw ik je weg
Ik zeg: waarom hou je toch van mij?
Ik bedoel: ik hou toch ook niet van mezelf?!
Ik zeg: kom niet te dicht bij me
Ik bedoel: laat me niet in de steek
Ik zeg: stel niet te veel vragen
Ik bedoel: hou me gewoon even vast

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s