Voeldagboek

Voeldagboek

Zondag komen mijn ouders thuis, ik kan echt nimmer wachten. Ik heb er echt zo genoeg van. Ik ben het spuugzat en vooral mijn broer. Eigenlijk begint het een beetje te wennen, ik hoor het ondertussen al bijna 20 dagen aan een stuk door. Elke dag ruzie, elke dag discussie. En over wat hé, over kleine dingen, stomme dingen… de afwas die deze dag nog niet gedaan is of iets dat op de eettafel is blijven liggen. De tafel die niet goed afgekuist is. Dat ik volgens hem niet genoeg opruim of niet goed genoeg. Dat als hij al eens iets doet (nadat ik het hem misschien al 15 keer vroeg) hij zegt dat ik geen respect heb voor hem.

Geen respect voor hem??!!

De dag dat hij respect toont voor mij, die dag zal ik hem met alle respect behandelen, momenteel krijgt hij maar een beetje respect. Maar hij krijgt meer respect dan dat ik van hem terug krijg.  De hele dag gaat het Cleo doe dit, Cleo doe dat, Cleo doe zus,  Cleo doe zo, Cleo je moet dit nog doen, Cleo doe je dat ook nog … net Assepoester. En hij, wat doet hij de hele dag? Surfen op internet, voor de tv hangen, … eigenlijk doet hij niets. Maar Cleo, die moet naar school gaan en daar bovenop het hele huishouden doen, die moet springen voor hem als hij wat vraagt of wil en ze moet haar verslagen en huiswerk en zo voor school ook nog doen.

Weet je, ik zou er mee kunnen leven hebben, als hij respect had, als hij mijn werk waardeerde, maar alles wat ik doe is niet goed. Zo weigert hij het eten te eten dat ik klaar gemaakt heb gewoon omdat ik het maakte. Dan gaat hij op eigen houtje naar het frituur, of hij maakt zelf wat klaar zonder ook maar één woord tegen mij te zeggen. Als ik dan vraag waarom zegt hij dat hij het toch niet lust, als ik vraag om gewoon te proeven weigert hij gewoon. Alles wat ik doe is slecht en op de foute manier gedaan. En dan krijg ik nog reacties erbovenop als: “ik moet verdomme altijd achter je aan lopen,  heb jij de microgolf nu al gekuist?” Dan zeg ik ja, krijg ik volgende reactie: “ja??!! er staan strepen op, begin maar op nieuw en deze keer zonder strepen of je begint van voor af aan!” En ja, dan probeer ik uit te leggen dat sommige strepen of het inox (aan de binnenkant dan nog) een gevolg zijn van het kuisen en dat ik er al 3 keer over ging  … uiteindelijk ging mijn broer er zelf 3 keer over en het resultaat wat het zelfde … Eigenwijze donder ook … ach ja, maar meneer heeft altijd gelijk hoor, ikke nooit. Hetzelfde verhaal geld voor het aanrecht, het kookvuur, de oven, de wasbak, de gehele badkamer, wc, … alles in het gehele huis. En dan ben ik degene met een probleem?? Ja, echt wel … Volgens mij is zijn controleknopje doorgeslagen… En ik, ik wordt er nog ongelukkiger van, maar niemand geeft daarom. Ik ben diegene die de hele dag en met school en voor hem bezig is en nauwelijks nog tijd heeft voor zichzelf, die tijd zoekt ze dan ’s nachts. En dan op een moment stort ze in, oververmoeid, doodongelukkig, het restje zelfvertrouwen afgebrokkeld … en ze beslist dan, om een dag niet naar school te gaan om te kunnen uitslapen en zelfs dan nog, maakt haar broer haar wakker om te vragen of ze niet naar school moet … Belt een klasgenoot op om te vragen waar ze zit, want Cleo, nee die kunnen we niet missen. Maar als ik mijn broer onder zijn neus wrijf dat het te veel is, en school en het huishouden en mijn huiswerk… dan is het geen probleem en dan bazel ik maar wat. Ze verwachten gewoon van me dat ik mijn masker op hou. Ze verwachten dat ik aan de buitenkant lach en aan de binnenkant maar huil. Want zolang zij het niet zien, is het hun probleem niet …

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s