Voeldagboek

Voeldagboek

Ik ga nog een (nogal verward) stukje over mijn verhaal neerzetten hier …

Mijn eerste dader was mijn broer, met hem had ik een haat-liefde verhouding, een strijd tussen ‘dader zijn en broer zijn’. Vroeger was hij een echt r*tz*kje, hij manipuleerde, chanteerde, was dominant, … zelfs naar mijn ouders toe! Het kwam geregeld voor dat als ik in zijn ogen iets misdaan had, dat ik daar dan voor moest boeten … of toen ik doorhad dat het hele plaatje niet klopte en wanneer ik me begon te verzetten, toen ik in opstand kwam, dat dat direct gesmoord werd en de kop ingedrukt, en eigenlijk hoopte ik om op die manier ‘mezelf en mijn vrijheid’ terug te krijgen maar eigenlijk maakte ik het erger: geslagen worden, het geroep, geschreeuw, de bedreigingen, … 1 keer zelfs zo erg dat hij me gewoon van de trap naar beneden gooide. Maar ik had niets buiten pijn, ik leefde nog.

Anderzijds was hij gewoon mijn broer en als hij niet deed zoals ik hierboven beschreef viel hij echt mee! Klinkt waarschijnlijk raar, maar hij was heel vaak gewoon ‘een broer’, niet meer niet minder dan hij had moeten zijn.

Hoe overleefde ik? Een vraag die ik me geregeld afvraag maar zelf maar moeilijk kan invullen. Ik dank dat ik het negeerde, dat ik het ontkende, ‘er is niets aan de hand thuis, ik voel me gelukkig, …’ ik herinner me nog dat ik me standvastig vasthield me aan de positieve dingen, de dingen aan mijn broer die wel goed waren, … aan de positieve dingen hield ik me vast en trok ik me op, toen ik deed alsof er niets gebeurde. Alle negatieve dingen en herinneringen sneed ik weg en borg ik veilig op. Toch is het tussen mijn broer en  mij al fel verbeterd, het gaat stilletjes aan vooruit. (zo kan ik zonder volledig in paniek te slagen perfect met mijn broer alleen in het zelfde huis slapen. (dat kon ik vroeger dus totaal niet … het zorgt nog steeds voor problemen en moeilijkheden soms, maar ik ben al minder angstig.)

Wat mijn ouders betreft, ze doen echt meer dan hun best, ik mag van hen echt niet klagen, ze hebben gedaan wat het beste was (voor iedereen) en hebben alles in samenspraak gedaan met mijn broer en mij, en ik was de gene die het laatste woord had. Mijn ouders ‘ontkennen’ het niet, maar eigenlijk doen ze er nu ook niets aan, ze doen er niets mee! Toen ik het vertelde aan mijn ouders (per brief) dacht ik dat ik zou moeten vertrekken! Ik dacht dat ze mijn broer zouden geloven en niet mij … toen was ik al dolblij dat ze me gewoon geloofden! Ze geloofden me, maar nu mis ik wel dat ze er niets mee doen …. al kan ik dat niet aangeven aan hen.  Soms in ruzies komt het misbruik weer naar boven, zoals een maand terug (net wanneer ik niet wil dat het boven komt!) Toen zei mijn vader dat ik meespeelde in een toneelgroep (stuk-theater) omdat ik nog steeds met het misbruik in mijn hoofd zat, omdat ik het niet kon lossen, … en weet je, dat vond ik echt te veel gevraagd van me! Ik kan niet vergeten wat er 10 jaar aan 1 stuk door gebeurt is en wat mijn leven heeft getekend. Ik geloof ook dat dat wel logisch is!

Ik kan ook zo door het dak vliegen, als ze zeggen dat ik zo’n fantastische broer heb, als ze zeggen dat ik wel geluk heb met mijn broer. Ze zouden eens moeten weten. Doet me denken aan een gedicht dat ik ooit schreef nl; hedendaags roodkapje over roodkapje dat nergens bang voor is waar meiden van haar leeftijd wel bang voor zijn. Waarom zou roodkapje bang moeten zijn? Ze is alleen bang voor de wolf en die zwerft niet door de straten, die wacht haar gewoon thuis op!

Ik ben beginnen met verwerken, met herbeleven en alles wat daarbij hoort toen ik aan mijn studies begon, toen werd ik geconfronteerd met mezelf en dat is vanaf 2007 … In mijn naaste omgeving weten alleen mijn ouders en mijn broer het. Ook nog twee hele goede vriendinnen die ik ken van een andere lotgenotensite kennen mijn volledige verhaal. En voor de rest weet niemand het …

Ik troost mezelf met de gedachte nog maar 1,5 jaar studeren, dus binnen 2 jaar ben ik thuis weg … desnoods nog sneller. Ik heb vol gehouden met de gedachte: ‘dat ik niet diegene was die weg moest, maar wel mijn broer’. En aangezien mijn broer ouder is vertrekt hij wellicht nog voor mij!
(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s