Voeldagboek

Voeldagboek

Donderdag, 17/12/2009, moest ik voor de eerste keer naar mijn nieuwe psychologe, Dette. Op het eerste zicht kreeg ik al een positieve indruk van haar, ik vond haar er vriendelijk uitzien en het leek me een hele sympathieke vrouw. Ik vermoed dat ze ongeveer 40 jaar is en dus al wat ouder en wijzer dan mijn vorige psycholoog, Stijn. Toen we beiden neerzaten begon ze met te vertellen dat ze geprobeerd had om de notities van Stijn door te nemen, maar het kattengeschrift van Stijn bleek echter niet leesbaar te zijn. En eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg, het is nu voor mij een nieuwe start, tabula rassa, een onbeschreven blad. Ze ging verder en zei dat we vandaag nog niet veel hoefde te doen en dat we elkaar gewoon gingen leren kennen. Ze vertelde dat ze wilde dat ik me eerst veilig voelde bij haar voor we ‘samen’ de diepte in gingen. Ik vond dat eigenlijk wel een beetje lief! Het samen doen, niet alleen… het klinkt goed maar eigenlijk riep (en roept) het toch ook een naar gevoel op, een soort van weerstand denk ik. Een gevoel dat me zegt, je moet het alleen doen, anders ben je zwak. Eigenlijk geeft Dette al in een van de eerste zinnen aan wat één van mijn problemen/moeilijkheden was bij Stijn. Bij Stijn gingen we bijna direct de diepte in. En er was nog geen vertrouwen van mij naar Stijn toe, en dat zorgde voor problemen in en bij mij. Ik kreeg de kans niet om wat vertrouwen op te bouwen in hem, en dat nadat mijn vertrouwen in mannen eigenlijk zo vaak beschadigd is geweest. Eigenlijk ging ik bij Stijn vaak nog slechter naar buiten dan hoe ik naar binnen ging. Mede door zijn manier van werken en ook zeker en vast door mijn wantrouwen kwam ik juist nog meer vast te zitten, o.a. in het hele loyaliteitsverhaal. Enerzijds wilde ik mijn broer en mijn familie beschermen, hoewel dat niet nodig is, maar anderzijds wilde ik er ook over praten en met mijn verleden aan de slag. Het is en blijft momenteel een enorme actuele tweestrijd waar ik mee worstel. Dette vertelde ook dat haar manier van werken ook helemaal anders is dan die van Stijn en ook dat zorgde bij mij voor wat opluchting. Ze vertelde dat ze meestal in het hier en nu begon, omdat dat het minst bedreigende en meestal ook het gemakkelijkste is. Ze legde me ook uit dat als je praat over het hier en nu, je ook de problemen/moeilijkheden/hinderpalen die een gevolg zijn van je verleden tegenkomt. Dus door te werken in het hier en nu kom je na verloop van tijd ook het verleden tegen. Toen ik dat hoorde, nog meer opluchting bij mij. Ze vroeg me achter ondersteuningsvragen, dus eigenlijk wat ik wil bereiken met therapie. En daar moest ik niet zo lang bij nadenken, ik wilde werken aan mezelf en ik wilde mijn verleden verwerken. Ze vroeg of ik al wat meer durfde of kon zeggen over dat verleden. Ik zei dat ik dat wilde proberen en vertelde dat ik als kind misbruikt was van mijn 10 tot mijn 18 jaar en nog eenmalig op mijn 19 jaar door mijn ex-vriendje. Ze zei dat we alles hier op mijn tempo gingen doen en als me iets niet lukte, of als ik iets niet kon of nog niet wilde vertellen dat ik het gewoon kan en mag aangeven. Ze vroeg of ik kon vertellen ‘wie’ me vroeger misbruikt had, maar dat kon ik nog niet en supertrots ben ik op mezelf dat ik dat ook heb kunnen aangeven!! Daarna zijn we begonnen met de kennismaking, dus hoe oud ik momenteel ben. En ze legde ook al direct de link met dat de laatste feiten drie jaar geleden gebeurt zijn. Ze vroeg achter mijn ouders, of ik een goede band had met beide of ze ervan wisten. Ik vertelde dat ik een hele goede band heb met mijn vader en ik heel veel tegen hem kan vertellen. Over mijn moeder vertelde ik dat ze het heel moeilijk heeft met de hele situatie en dat ze zich machteloos voelt en dat dat zich ook laat voelen in onze band, maar dat die nog steeds goed is. (Ik durfde niet echt aangeven dat ik heel vaak twijfel aan het feit of mijn moeder me nu nog wel graag ziet, en ik het daar ontzettend moeilijk mee heb en er ook wel onder leidt. De twijfels daarover houden me vaak bezig!) Ze vroeg of ik nog broers of zussen had en wat mijn band daarmee was. Ik vertelde dat ik nog één broer had die drie jaar ouder was. En vertelde ook wat mijn band met hem de laatste jaren fel verbeterd was. Ze vroeg of ik al werkte, ik zei dat ik werkte en nog naar school ging ook! Dat verbaasde haar ook volgens mij. Ze vroeg of ik nog genoeg tijd had voor mezelf en de dingen die ik leuk vond. Ik zei van wel en ze vroeg me wat ik dan allemaal graag deed. Schrijven, tekenen, schilderen, knutselen, uitgaan… ze vond me een heel creatieve en ik denk niet dat ze er problemen mee heeft moest ik het gebruiken in therapie! Ze vroeg dan ook nog een aantal vragen die ze gewoon moest vragen. Drink je heel vaak en veel alcohol: nee. Gebruik je drugs: nee. Automutilatie: ik kreeg een vuurrood hoofd en heb voorzichtige ja geknikt. Daarop vroeg ze wat ik deed en ook hoe vaak. Ik antwoordde dat ik me snij en dat ik me de laatste keren ook gebrand heb. Ik gaf ook aan dat ik ermee wilde stoppen en dat ik het al vele minder deed als vroeger. Ze kon zich daar niet goed wat bij voorstellen en dan vertelde ik dat ik donderdag stipt 24 dagen automutilatie-vrij was. Ik vond dat ze best verbaasd reageerde op het feit dat ik het echt exact kon zeggen. Ze reageerde daar dan ook op dat ik het echt wel heel exact kon zeggen en dat het me dus ook heel sterk bezig hield. En dit is dus een van de eerste dingen die we gaan aanpakken. (Ook hier opluchting, omdat ze het probleem niet negeert zoals Stijn en Katrien). Ze vroeg achter zelfmoordgedachten: en ik heb met een staalhard gezicht gelogen dat ik er geen meer had en eigenlijk is dat helemaal niet waar. En dan is er een stukje reactie van haar op dit alles dat bij mij eigenlijk heel erg vaag is. Ik herinner me nog dat ze iets zei in de aard van dat ik het best goed doe allemaal, dat heel veel mensen met soortgelijke problematiek in opname terecht komen, of verslavingen hebben, of… ze zoeken hun manieren om ermee om te kunnen. Ze gaf me een aantal complimenten die ik eigenlijk gewoon genegeerd heb en ik slaag er niet in om ze me te herinneren … (wat ik eigenlijk ergens wel spijtig vind) Ik weet dat ik ze weggewimpeld heb en ik reageerde daarop dat het normaal is omdat ik verder wil mijn leven dat ik dat van mezelf moet en dat ik eigenlijk zoveel mogelijk doe alsof het er niet is. Ik vergeet het, ik wil het vergeten ik probeer het te vergeten. ‘Mijn agenda staat stampvol, maar mijn hart voelt zo leeg’. Ik ben altijd druk bezig. En met mijn school en met mijn werk en met anderen en met mijn vrienden. Mij ga je niet zo snel huilend in een hoekje van de kamer terug vinden. Dat ben ik niet, dan kan ik ook de schijn niet ophouden dat het goed gaat met me. Ik zei ook dat ik weet dat dit niet de manier is, want ’s nachts kan ik mezelf niet bezig houden, ’s nachts kom ik mezelf tegen, ’s nachts kan ik mijn masker afzetten, daarom slaap ik ’s nachts niet en ik had drie weken geleden een amandelontsteking en nu een virale infectie op mijn luchtwegen (longen, neus en keel). Mijn lichaam geeft nu aan door middel van ziek zijn dat het op is, het zegt luid en duidelijk STOP! Het is te veel!! Ze zei dat ik niet zo hard moet zijn voor mezelf en dat ik het moeilijk mag hebben, dat dat normaal is en dat niemand van mij mag verwachten dat ik het vergeet, ook ikzelf niet. Ze vertelde ook dat het inderdaad één van de twee mogelijke manieren is om ermee om te gaan, je hebt het actieve type, zoals ik net beschreef en dan heb je het passieve type, het type dat nergens meer toe in staat is omdat ze zo overweldigd worden over vroeger en met herinneringen, … En eigenlijk zijn beide types mijns inziens even zelfdestructief. Ze vroeg me ook heel vaak hoe ik me voelde, ik probeerde echt om uit te leggen wat er allemaal door me heen ging en eigenlijk vind ik dat ontzettend moeilijk. Voelen… ik zei maar dat ik niet veel voelde. Reageerde ze dat zelfs als je niet veel voelt, je nog steeds een bepaald gevoel een klein beetje voelt. Ik probeerde het nog eens. En dat lukte wel redelijk. Alleen krijg ik nu als huiswerk mee dat ik moet spreken in de ik vorm en niet in de derde persoon enkelvoud. Oeps, dat was eigenlijk onbewust. Ze vroeg me ook of ik therapie met haar zag zitten en of er een soort van klik was en alle geluk was dat wel het geval. Dan hebben we stilaan afgerond en een nieuwe afspraak gemaakt … Ook ik moet deze twee weken van de kerstvakantie die ik zo haat alleen zien door te komen. Ik ben benieuwd wat het gaat geven!
(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s