Voeldagboek

Voeldagboek

Sinds maandagavond maken mijn vader en broer continu ruzie. Geroep, geschreeuw, schelden, dreigementen, met alles gooien of slaan,… Het begon allemaal met mijn broer zijn schoolwerk dat alles behalve in orde was. (Als ik het nu zo opschrijf voelt het zo onwerkelijk, alsof ik een verhaal vertel dat niet over mezelf gaat, zonder een greintje emotie. Ik hoop en blijf hopen dat dit gewoon een nachtmerrie is en dat ik zo wakker wordt.) Normaal gezien is er elke week een check-up, een soort van controle om na te gaan waar hij staat in het schrijven van zijn thesis. De vorige weken had mijn broer het heel druk met zijn werk, hij was enkele dagen extra moeten gaan werken en kwam daardoor in problemen met zijn school werk. Hij kreeg niet af wat hij af moest hebben. Mijn vader vond dus dat hij een aantal uren (de helft van de uren die hij verloor) moest inhalen. Mijn vader deed een toegeving, door te zeggen dat mijn broer maar de helft moest inhalen deze week in plaats van alle uren! Ze namen tijdens het avondeten de planning erbij en mijn broer plande zijn 4 extra werkuren in, maar op die manier dat hij eigenlijk maar 2 uren werkelijk inhaalde. Vrijdag zie ik mijn prof, dat zijn 2 uren en dan neem ik daar en daar nog een uurtje bij, klaar! Mijn vader was het er niet mee eens. (En eigenlijk begrijp ik hem wel, als ik mijn uren niet doe, dan moet ik die ook inhalen … eerlijk is eerlijk!) Mijn broer werd er kwaad om, ik plan mijn uren in op de manier dat ik die wil inplannen, stop maar met lullen, je bent een echte lulleman, … ik kan nog doorgaan. Mijn vader reageerde ijzig kalm deze keer, wat me ontzettend verbaasde! Hij nam mijn broer’s planning, scheurde die doormidden en zei dat het voor hem niet meer hoefde. Vanaf dat moment staat mijn broer er alleen voor. Mijn broer doet alsof hij geen vader meer heeft en nooit heeft gehad en mijn vader praat niet meer over en tegen hem … Mijn vader vertelde mijn broer dat hij wel zijn studiegeld terug zou moeten betalen … aangezien mijn broer beloofd had zijn thesis voor januari af te hebben zodat hij dan afstudeert. Stilaan verschuift hij alles naar juni. Mijn broer mocht zijn laatste jaar doen als hij beloofde om consequent te werken en volgens de voorwaarden die mijn vader had opgesteld… Ik zou zeggen, ‘bezint voor ge begint’, hij wist waar hij aan begon. Is het dan zoveel gevraagd om gewoon te doen wat je gevraagd wordt? Ik vraag het me echt af … Maar even terug naar het avondeten. Mijn vader zei dus dat mijn broer het vanaf nu alleen zou moeten doen, en hij er zich niet meer mee zal moeien. Hij zei ook dat mijn broer onrespectvol was naar mijn vader toe, en dat hij dit verhaal zou onthouden, mijn broer moest bij hem niet meer afkomen, mijn broer staat er alleen voor! Mijn vader begon met andere dingen erbij te betrekken, dingen die er in het verleden zijn gebeurd. Mijn vader zei dat mijn broer geen respect had voor hem als vader, nog voor mij als zus als voor zijn moeder. Ik hoor het mijn vader weer zeggen ‘zie maar naar wat je met je zus hebt gedaan’ en je moeder, hoe je haar behandeld hebt, ‘als een meid, een kuisvrouw die altijd maar moet springen voor je’ ook het voorval waarbij mijn broer agressief was naar mijn moeder toe kwam aan bod. Mijn vader riep dat hij blij zou zijn als mijn broer eindelijk buiten zou zijn! Hij zei ook dat ik nu toneel speelde omdat ‘ik het misbruik niet kan loslaten’. Kom op! Wat wil je dan? Mijn hele jeugd werd er door bepaald, ik heb nooit een echte jeugd en kindertijd gehad. En ik heb nu al maanden het idee dat ik aan het ‘na-puberen’ ben! Ik kan je vertellen: leuk is het niet. Ik vond het niet eerlijk dat mijn vader het misbruik er mee bij betrok. Anders kan ik het wel begrijpen, mijn vader heeft mijn broer in heel het verhaal mee gesteund, net zoals mij! Hij heeft mijn broer toen direct opgebeld en gevraagd naar wat er gebeurd was tussen ons, ’s avonds heeft hij mijn verhaal gehoord, ik heb therapie gekregen, ook voor mijn broer werd therapie gezocht, maar daar kwam niets uit. Mijn ouders valt niets te verwijten, ze hebben immers gedaan wat binnen hun kunnen lag. En toch ondanks dat wij, mijn vader, moeder en ik, mijn broer nooit pijn, kwaad, … gedaan hebben doet hij wel zo naar ons toe. Ik heb echt het idee dat ik dankzij die stomme brief van me, alles heb verwoest. Ik heb nog nooit zoveel spijt gehad dat ik die brief gegeven heb! Nooit! Ik wilde dat ik de tijd kon terugdraaien! Ik zou het anders doen! Ik kan beter mijn mond gewoon toehouden!

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s