Voeldagboek

Voeldagboek

Vandaag moest ik weer naar Stijn, mijn psycholoog. We hadden het eerst over mijn toneel … aangezien ik daar net vandaan kwam. Ik vertelde over het confronterende aspect van die toneelscènes, aangezien het scènes zijn die gebaseerd zijn op eigen ervaringen is het voor mij heel herkenbaar en confronterend. Hij vroeg dan ook wat ik dan zo confronterend vond. Ik vertelde dat ik de rol van de leerkracht speelde, een rol die ik helemaal anders zou spelen dan hoe het in mijn eigen ervaring gebeurt is. Ik zie hoe een vriend en medespeler mij speelt en soms leek het echt alsof ik mezelf zag, maar dan vanuit een ander gezichtspunt.

Ik legde dat uit aan mijn psycholoog. Mijn psycholoog vroeg me iets, ik weet echt niet meer wat, heb ik het eigenlijk wel geweten? Ik denk dat het ging over dat ik het verteld had, en aan wie, en hoe lang het geduurd had voor ik het opnieuw vertelde na dat voorval met de leerkracht, … ik blokkeerde helemaal en was totaal in paniek. Ik kon bijna geen woorden meer uitbrengen. Ik voelde mijn rechterarm helemaal niet meer, die was helemaal ijskoud en stijf. Ook daar schrok ik van want ik heb dat nog nooit in mijn arm gehad en ook niet wanneer iemand anders bij me was. Ik heb de hele sessie misschien 50 woorden gezegd omdat ik me zo slecht voelde en eigenlijk amper wat kon uitbrengen. Ik geloof dat hij me ‘beu’ werd, of misschien was hij radeloos omdat hij niet meer wist wat te doen omdat ik net echt kon reageren om hem. 25 minuten voor het tijd was ronde hij af, maakte hij een nieuwe afspraak en zetten me doodleuk buiten. Terwijl ik stond te shaken en stond te trillen op mijn benen, ik gaf aan dat het niet goed ging met me. Maar hij negeerde me, alleszins dat idee kreeg ik toch. Ik was zo bang en hij zette me gewoon buiten!

Ik voel me zo afgewezen hoe kan ik zo’n kl**tz*k vertrouwen als hij zo met me omgaat?
Ik heb echt het gevoel dat ik wat fout deed, dat het mijn schuld is, dat ik het uitgelokt heb. Dat ik het gewoon niet waard ben om gelukkig te zijn!! Het is gewoon allemaal mijn eigen schuld! Ik heb het zelf gezocht! Waarom doet hij anders zo!? Ik stop met therapie bij hem, stoppen is eigenlijk geen optie, maar geen therapie meer bij hem!! Dat kan ik niet, dat wil ik niet, ik heb hem kansen gegeven …

Ik kan het niet meer.
Ik wil het niet meer.
Ik ben zo op…

Het moet stoppen!

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s