Voeldagboek

Voeldagboek

Vandaag moest ik bij het FORUMSTUK Antwerpen een stuk spelen over mijn eigen ervaringen. In het middelbaar heeft een vriendin van me tegen de leerkracht verteld dat ik automutileerde, waarna de leerkracht in het midden van de klas naar mij kwam om mijn mouwen zelf op te stropen met de lat. Aangezien ik het zelf weigerde te doen. Hij pakte me aan in het midden van de klas en niemand nam het voor me op toen. Deze ervaring is nu een toneelstuk geworden. De hoofdrolspeler is een jongen die misbruikt wordt door zijn oom. (Om de link met mij zoveel mogelijk te doen vervagen) Ik wilde eerst liever niet meespelen in het stuk, of een bijrol spelen zoals klasgenoot. Maar ik vond dat het niet zo liep zoals het in het echt is gebeurd en zoals ik het wilde dus heb ik gevraagd of ik even de rol mocht overnemen van de leerkracht. Aangezien ik mijzelf in de rol het beste kan inleven omwille van mijn ervaringen krijg in de hoofdrol … Wat maakt dat ik nu in de twee toneelstukken die er zijn, twee hoofdrollen heb (één keer speel ik de protagonist en dan de antagonist).

Op een bepaald moment waren ze de scène volledig aan het doorspelen, het was zo ontzettend confronterend voor me. Ik herkende mezelf zo verschrikkelijk in de scène wat best logisch was aangezien het mijn stukje verhaal is, mijn ervaring, maar ineens wordt dat zomaar voor je neus afgespeeld. Je ziet de hoofdpersoon praten over het snijden, over het waarom van het snijden, de redenen. En eigenlijk zie je dan jezelf, je ziet en hoort jezelf weer die woorden zeggen, maar eigenlijk ben je het niet. Jouw film waar iemand anders nu de hoofdrolspeler is. En dat doet zo raar. En nu speel jezelf die boeman, euhm, boevrouw in dit geval, met de lat. Best schrijnend om nu de reactie die de leerkracht toen gaf, en die je zelf zo verschrikkelijk haatte, nu zelf te moeten spelen. Zo fout! Ik zou helemaal anders willen reageren, ik wil de begripvolle juf zijn.

Maar dat is het toneel nu … en het moet fout aflopen zodat het publiek ‘stop’ kan roepen en zij de taak van de hoofdrolspelers kunnen overnemen. Zo veranderd de scène helemaal door toedoen van het publiek, vandaar ook de naam forumtheater …

De producer en ondertussen een vriend, had door dat het niet zo goed ging, nam hij zijn stoel en kwam even naast me zitten om een arm om mij heen te kunnen slaan. wel lief … Al kon ik zijn handen op mijn rug weer niet zo goed verdragen. Bad timing I guess, maar wel lief dat hij naar me toekwam.
(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s