Voeldagboek

Voeldagboek

Ook bij mijn vorige psychologe (Katrien) heb ik nooit over mijn broer gesproken … Ik had het idee dat ik het er altijd maar had over onzin en volledig naast de kwestie praatte. Ik liet zelfs toe dat zij de therapie beëindigde op een moment zoals ik me nu voel (rotslecht dus). We hadden de week daarvoor afgesproken te stoppen aangezien het goed ging, alleen de week daarop niet meer en ik was te bang om iets te durven zeggen. Ik voelde me door en door slecht, overrompeld door een wirwar van gevoelens, niet in staat om de controle over mijn eigen leven in de hand te houden. Ik vraag me nu af waarom … aangezien ik door heb dat ik mijn psycholoog op dit moment meer dan ooit kan gebruiken. Ik praat niet graag over “hem”, ook niet door te schrijven, mijn verhaal is bijna volledig (op de 10 jaar dat mijn broer me misbruikte na) … Ik herinner me slechts flarden. Misschien dat, juist omdat het maar beetjes herinneringen zijn, ik me vastklamp aan het feit dat het daarom niet erg genoeg is. Misschien wil ik gewoon dat het niet erg genoeg is… Als ik mijn eigen verhaal lees, doet het me maar weinig. Ik vind mezelf niet moedig, ik vind mezelf niet sterk, ik ben gevoelloos, bijna, voor mijn eigen leed en verdriet. En soms, zoals de laatste weken komt het verdriet en de pijn naar buiten. Het dekseltje vliegt even van het doosje en opeens komt naar buiten hoe ik me echt voel. (het bommetje ontploft en de schijn ophouden dat het goed gaat, gaat niet meer, zoals nu. En ik hoop dat het in therapie op een bepaald moment, wanneer de tijd er rijp voor is, het dekseltje met volle kracht van het doosje vliegt. Ik verlang er naar alles te weten. Ik vind dat ik er recht op heb.

Ik vertelde bij Katrien dingen die voor mij eigenlijk niet (meer) zo verchrikkelijk moeilijk zijn of gevoelig liggen (of toch niet in die mate dat ik er volledig door van de kaart raak). Ik dacht de gemakkelijke weg te kiezen, maar uiteindelijk bleek het een foute gok te zijn. Ik ben bang om daar iets over mijn broer te vertellen, omdat het zo fout voelt, het voelt alsof ik hem verraad. Ik schaam me ook om iets te vertellen over mijn broer omdat ik het idee heb mee de schuldige te zijn.

“Mijn masker is mijn beste vriend
als ik weer in mijn hoekje kruipen wil
ik wil weer onzichtbaar zijn
en gewoon verdwijnen …
ik wil niet dat mijn psycholoog
of iemand anders me nog ziet”

Soms is het beter om te zwijgen geloof ik …

Misschien wil ik dat maskertje niet laten vallen, ik wil die façade helemaal nog niet ingooien, misschien ben ik er niet klaar voor? Té bang om wat dat gaat doen met mezelf, en ik worstel nu al de hele tijd met mezelf. Het moeilijkste wat ik ooit deed was mijn ouders inlichten. Ik had echt het idee dat het mijn fout was. Ik heb het veroorzaakt, ik heb wellicht uitgelokt, ik ben stout geweest dus verdiende straf, … Had ik die brief maar niet geschreven, of nooit afgegeven. Iedereen was dan gelukkiger geweest. Iedereen ja, behalve ik, ik had me wellicht nog ongelukkiger gevoeld dan voorheen…

Hoe weet je eigenlijk wanneer het tijd is om ergens over te beginnen praten of schrijven?
Voel je dat dan? Weet je dat plots? Of heb je ineens nood om erover te spreken?
Ik vraag het me af …

Ik haat mijn broer, maar ergens zie ik hem ook nog wel een beetje graag…

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s