Voeldagboek

Voeldagboek

Ik heb 1,5 jaar therapie gehad bij mijn eerste psychologe (de maanden die ik gestopt ben, niet meegerekend natuurlijk). Ik vond haar persoonlijk wel een goede psychologe. Ze luisterde naar me, was begripvol als ik iets niet wilde vertellen en ging daar dan die week ook niet verder op in. Eigenlijk hield ze gewoon rekening met mijn grenzen. En dat vond ik goed van haar. Ook zij zag me liever wekelijks komen, net zoals Stijn, maar zij vroeg wel naar het waarom (toen ik haar vertelde dat één week te kort zou zijn om te herstellen had ze daar alle begrip voor) en verlengde ze de termijn van therapie naar om de twee weken. Kortom, bij haar kon en mocht ik aangeven als ik het over sommige dingen nog niet wilde hebben, omdat ze bijvoorbeeld te gevoelig lagen. Dit wil niet zeggen dat gevoelige, pijnlijke, moeilijke, harde, … dingen niet aan bod kwamen want dat deden ze wel, alleen wanneer ik er over begon en er na een tijd wel over kon praten.

Stijn dan, Stijn zijn woorden komen aan, hard aan, ze dringen binnen en dat vind ik wel goed. Het maakt dat ik verder ga komen in mijn verwerking. Ik had soms het idee dat hij niet echt luisterde naar me (aangezien hij me midden in mijn verhaal talrijke keren onderbrak om vragen te stellen die er niet echt toe deden, en die hij te weten had gekomen als hij 5 minuten verder luisterde naar me). Ik vond dat hij me ook af en toe onder druk zette en maar bleef pushen om dingen te vertellen, maar misschien was het om me mijn grenzen te laten verleggen? Telkens gaf ik aan dat ik nog niet wilde zeggen door wie ik misbruikt was, toch bleef hij het hele uur lang navraag doen (heb je een goede band met je vader, je hebt een betere band met je broer nu dan vroeger, was het je broer misschien die je misbruikt heeft, …) Als ik iets niet wil zeggen, dan zeg ik het ook niet. Ik vertrouwde hem nog niet waardoor ik het ook nog niet kon en wilde zeggen. Ik geloof dat het voor hem redelijk vanzelfsprekend is als een misbruikte vrouw hem direct vertrouwt en van alles kan zeggen. Terwijl het voor mij helemaal niet zo vanzelfsprekend was, het was zelfs ontzettend moeilijk. (Zelfs gewoon al om zó dicht bij een man, met alleen ons tweeën, in een kamer te zijn). Maar even terug over het doorvragen van hem, Ik vond het eigenlijk nog niet belangrijk dat hij wist door wie, terwijl hij dat blijkbaar wel vond. Ik voelde me voor blok gezet en eigenlijk ook onder druk gezet en ik geloof dat het vooral dat is wat ik niet wil in een therapeutische relatie. Ik wil niet (meer althans) onderdrukt worden, ik ben bijna heel mijn leven onderdrukt geweest en nu wil ik dat niet meer. In therapie, daar zou je ‘gelijk’ moeten zijn en even veel waard als je psycholoog. Begrijpen jullie wat ik wil zeggen?

Voor mij is therapie verwerken, het is inderdaad heel hard werken, maar dat is voor je eigen geluk en je toekomst. Ik zie therapie niet alleen als een middel om dingen van het verleden te verwerken, voor mij is het hier en nu even belangrijk. Therapie kan een uitlaatklep zijn voor me, je hart kunnen luchten, gewoon zeggen wat je dwars zit, zonder dat daar een heleboel (soms onnuttige) theorie bij komt kijken. In de zin van dingen zeggen die eigenlijk niet veel hulp bieden of niet bijdragen tot wat ik gezegd heb.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen met de onderste blok tekst is: dat het nu voor mij even belangrijk is als het verleden. Ik wil ook dat hij navraag doet en kijkt naar wat ik wil in therapie, wat ik wil bereiken, waar ik eerst rond wil werken, op welke manier, … Het is de bedoeling dat de pel volledig van de noot gaat, maar ik was verbaasd dat dat direct van de eerste dag moest, aangezien hij zei dat we het rustig aan gingen doen. Ik had dat nog liever wat laten liggen, ik wilde hem eerst wat kunnen vertrouwen voor ik hem daarover ging vertellen. Wat die afsluiting betreft heb je ten volle gelijk, er is geen afsluiting geweest en die zou er wel moeten komen.

Ik kan praten over bepaalde dingen, maar sommige dingen kan ik gewoon niet vatten of uitdrukken in woorden en in mijn tekeningen en schilderijen kan ik dat wel, of in ieder geval beter dan met woorden. Ik weet dus ook met zekerheid te zeggen dat een creatieve therapie net dat ietsje extra zou kunnen geven wat ik nodig heb. Praten in combinatie met creativiteit zou (voor mij) de perfecte balans zijn. Maar, de creatieve therapie is 240 euro in de maand (60 euro per sessie van een uur) en aangezien ik niet werk kan ik dat onmogelijk betalen. Nee, ik heb niet de juiste therapie, maar dat wist ik al voordat ik bij Stijn begon. Het is of therapie bij Stijn (of bij iemand anders in het centrum) of geen therapie. En ik geloof dat het wel duidelijk is, dat geen therapie niet tot de mogelijke oplossingen behoort. Wat een andere mogelijke oplossing is, is dat ik aan Stijn aangeef dat ik ook op een creatieve manier binnen onze therapie wil leren verwerken. Maar dan moet hij akkoord zijn met mijn voorstel en er ook voor open staan. Dus in plaats van de gesprekstherapie die ik nu heb een ‘creatief getinte gesprekstherapie’ maken is een mogelijke oplossing.

Tot slot, ik wil werken aan mezelf want ik weet dat het de sleutel is tot mijn geluk. En gelukkig zijn is eigenlijk alles wat ik op dit moment wil, ik wil er alles voor doen, hoe moeilijk het ook is. Ik ga ervoor moeten vechten en knokken en heel hard aan mezelf moeten sleutelen, maar ik ga er komen, op welke manier dan ook. Ik weet dat het moeilijk gaat zijn, maar elk klein stapje dat je vooruit komt, kan je dan weer net dat beetje hoop, moed en kracht geven om door te blijven gaan. Ik hoop dat ik mijn visie een beetje heb kunnen verduidelijken.

(C) Cleo Coralie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s