Gedachtenspinsels (blog)

Shiatsu en contextuele hulpverlening

Gisteren had ik mijn sessie Shiatsu-therapie die ik ongeveer tweewekelijks volg.

Het was een moeilijke sessie. Het begon al bij het binnenkomen. Jij hebt een moeilijke dag vandaag. Ik antwoordde verbaasd dat ik inderdaad een moeilijke dag achter de rug had. Moeilijker dan vorige sessie antwoord ze spontaan. waarop ik antwoordde dat vandaag inderdaad moeilijker was dan de moeilijke dag van twee weken geleden. Ik vind het gek dat ze me zo goed kent en aanvoelt en ze me zo goed kan inschatten. Één blik zegt haar soms meer dan duizend woorden.

Ik legde haar uit dat we het deze middag op de opname gehad hadden over scarification (= het aanbrengen van patronen op het lichaam door middel van het snijden of branden van de huid. Het is een van de oudste vormen van body modification en dateert zelfs van voor de tatoeages en piercings). Er werden ook voorbeelden en foto’s van littekens en open snijwonden getoond. Mij heeft dit enorm getriggerd, zo heftig zelfs dat ik me nadien zelfs gesneden heb en dat heb ik haar ook verteld.

We hadden het ook nog even over het afgelopen weekend. Ik heb vrijdag voor het eerst voor mezelf gekozen en ben niet meegegaan naar het etentje dat mijn broer organiseerde. Ik vond het moeilijk om deze keuze te maken en heb me er nadien ook best schuldig over gevoeld. Alsof het niet juist was om voor mezelf op te komen die keuze te maken. Ik wil gewoon normaal met mijn broer om kunnen gaan. Het hele weekend heeft in het teken gestaan van die beslissing. Ik ben het hele weekend in de vermijding geschoten en ben tot niets gekomen.

Nadien hadden we het over het misbruik, dat ik van mijn 6 tot mijn 18,5 jaar misbruikt werd door mijn broer die drie jaar ouder is. Wat wil zeggen dat hij 9 was toen hij het dadergedrag stelde. Ze vertelde dat ze contact had met een psychiater die met (vaak mannelijke) jonge daders werkte en die haar ook had gezegd dat daders van zulke jonge leeftijd vaak recidiverend gedrag stelden. Ze noemde mijn broer een monster. Ik vond het confronterend om dat te horen, omdat ik het nooit zo bekeken had. Ik zie hem niet als monster. Ergens is hij nog steeds mijn broer, ongeacht wat hij gedaan heeft.

Ze vroeg ook of ik wist wanneer ik hem mocht verwachten. Ik wist nooit wanneer hij kwam, ik was nooit veilig, altijd bang en alert. Zo leefde ik mijn leven.

We hadden het ook over de context. Hoe ik het misbruik kon stoppen. Wat er gebeurd is nadat ik het mijn ouders vertelde, waar ik de moed vandaan haalde om mijn brief op tafel te gooien en te kiezen voor mijzelf en mijn geluk. De frequentie van het misbruik. hoeveel mensen er op de hoogte zijn van mijn verhaal. ze verschoot ervan dat ik vertelde dat er slechts zes mensen echt van mijn verhaal afweten waaronder mijn ouders, mijn broer, ikzelf en daarnaast twee vriendinnen. In mijn omgeving weet eigenlijk niemand het, enkel mijn broer en ik kennen de details. Mijn ouders, vrienden en de hulpverlening, zij kennen enkel de grote lijnen van mijn verhaal. Ik heb het nooit verteld omdat ik me schaam voor wat er gebeurt is, ik zie het gebeuren nog steeds als mijn schuld. Zo is het me immers aangepraat. Ik wil ook niet choqueren of het erger maken dan het al is, ik wil ook niemand traumatiseren met mijn verhaal.

Dus ik doe mijn verhaal, in de anonimiteit, online. Op een plekje dat ik voor mezelf heb gecreëerd en waar ik ruimte kan maken om deeltjes van mijn verhaal te delen.

Gedichten

Jonge vrouw zag haar vriendschappen verwateren en roept op: “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen”

door adm – Print Corrigeer

Jonge vrouw zag haar vriendschappen verwateren en roept op: “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen”

“Durf te vragen…” zo stak een jonge vrouw van wal op Twitter. Cleo is al anderhalf jaar in behandeling en voelt dat haar vriendschappen “in de buitenwereld” verwateren. “Ik ga door een moeilijke periode”, schreef ze. “Ik zou het fijn vinden om steunkaartjes te krijgen. Therapie helpt, maar een kaartje doet ook al erg veel.”

 

Artikel Het Nieuwsblad

Gedichten

Kaartjes voor Cleo

Wat klein begon eindigt groots.

Op 25 oktober 2019 lanceerde ik een oproep op Facebook en Twitter. Met de vraag of mensen een steunkaartje wilden sturen naar mij op de afdeling waar ik nu opgenomen ben. Aangezien ik reeds 1,5 jaar in opname ben, is sociaal contact geen evidentie meer. Vriendschappen verwateren stilaan en na zo’n lange periode van opname nemen zij hun leven (logischerwijs) ook weer op. Het leven gaat door ook al staat het nu voor mij even stil.

Ondersteuning en warmte is zo belangrijk in het proces dat ik nu doorloop. Het is ook geen evident proces. Elk ontvangen berichtje, elke tweet en elk kaartje, hoe klein ook, kan een lach op mijn gezicht toveren. Het is fijn te weten dat ik gehoord en gezien word, te weten dat mensen meeleven met mij en mijn verhaal en ze mij ondersteunen. iets wat ik als kind niet mocht kennen.

Mijn oproep werd massaal gedeeld en geretweet in België en Nederland. Er kwam zelfs reactie van een krant met de vraag of ik mijn verhaal niet wilde delen.

Aangezien ik mijn verhaal anoniem kon delen en aangezien de kaartjes naar het Mediahuis gezonden konden worden in plaats van naar mijn afdeling heb ik toegezegd. Er zal dus spoedig een artikel verschijnen over mijn verhaal en mijn ‘tweet om kaartjes’.

Binnenkort meer.

Gedichten

Opname PZ Bethaniën te Zoersel

Sedert 06 september 2018 heb ik de PAAZ-afdeling verlaten en ben ik gestart op RIF Boven te PZ Bethaniën te Zoersel. Een opnameafdeling voor mensen met angst en depressie waar ik met mijn complexe post traumatische stress stoornis verder geholpen kan worden.

Op deze afdeling ben ik een jaar verbleven tot 09 september 2019. Nu ben ik opgenomen op de afdeling Monding voor mensen met persoonlijkheidsproblematiek waar ik vaardigheden aangeleerd krijg om met mijn emoties om te gaan, crisissen te doorstaan en te leren andere dingen te doen dan mezelf schade toe te brengen.

Monding werkt op basis van de Dialectische gedragstherapie van Linehan in combinatie met de systeemtherapie van Young.

Een moeilijk proces waar ik jullie de komende tijd ook meer inkijk in zal geven.

Gedichten

Cleo in PAAZ-land 4

12/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.”

Vandaag was weer een loodzware dag. Vooral mentaal. Daarnaast in de namiddag ook een crisis gehad.

In de ochtend gestart met ergotherapie waarbij ikzelf iets kan maken of knutselen. Ik ben begonnen aan een bloem in kleine gescheurde stukjes. Een heel leuke ervaring om te doen, daarnaast wil ik ook graag verder met een zwart-wit boom.

In de namiddag heb ik me binnen een veilige setting aan mindfullness gewaagd. Dit liep echter niet zoals gepland. Halverwege begon mijn ademhaling meer oppervlakkig en sneller te worden. Ik zakte heel diep weg in mezelf, werd geconfronteerd met verdriet en met beelden van mij en mijn broer in de tijd dat hij een relatie had met Carmen.

In de sessie voelde ik me dieper en dieper wegzakken, ik kon me met moeite rechthouden, alsof ik zo onderuit zou kunnen schuiven. Ik heb volgens mij ook erg gedissocieerd. Op sommige momenten voelde ik bepaalde lichaamsdelen niet meer en had ik er ook geen controle meer op.

Aan het einde van de sessie beefde ik als een rietje, ik was volledig van de kaart. Ik voelde me totaal niet lekker. Misselijk, mijn maag draaide geheel om. Ik heb geprobeerd wat rust te zoeken en te vinden, ik ben naar boven gegaan, heb een Xanax gevraagd en ben in bed gekropen. De verpleging is nog even komen praten en horen hoe het ging en waarom de Xanax nodig was. Na dat gesprek heb ik van 15u tot 17u15 (tot Leslie er was) geslapen. En nu voel ik me beter.

Tessa en Leslie zijn vandaag op bezoek geweest, zo fijn dat ze komen en dat ik hier niet alleen hoef te liggen, morgen komen Serge en Lindsey en zouden Tessa en de kindjes ook nog even binnenspringen bij mij

Gedichten

Cleo in PAAZ-land 2

10/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Als je vreugde hebt in je hart kan je elke moment helen.”
Gisteren een eerste kennismakingsdag met het leven op de psychiatrie, opstaan wassen aankleden, routine en structuur. Het is allemaal nog nieuw, beangstigend en erg wennen. Mijn ouders zijn me vandaag komen bezoeken zo fijn! samen met zen allen op het terras buiten met Leslie.

 

Gedichten

Cleo in PAAZ-land 3

11/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Droom groot, begin klein, maar vooral: begin.”
Vandaag was een loodzware dag.
Eerst dagopening na het ontbijt en dan starten de therapiereeksen, ik volg module 2.

10u30 tot 10u45: dagactivatie met Nicole met stap en springoefeningen en steps een actieve start van de dag.

11u tot 12u: weekopening met psychologe Ilse. We hebben het gehad over het afgelopen weekend voor mij was dit heel nieuw en mijn eerste weekend hier. Ik heb het gehad over mijn opname en hoe dit was voor mij. Dat mijn naasten erg geschrokken waren. Dat ze wisten van de PTSS en het misbruik maar dat ze niet wisten dat dit nog zulke impact op mij had.

In de middag had ik een sessie met dokter Komen die vond dat ik er al veel beter uit zag dan de laatste keer. We gaan de slaapmedicatie eerst aanpassen. Weer een nieuw medicament, iets zwaarder, maar. U kunnen we het testen nu ik hier ben want ik kan en mag een gat in de dag slapen. Nadien pakken we de depressieve stemming en de angsten verder aan. Ik voel me wel ok op de PAAZ en geniet hier van de rust en de prikkelarme omgeving en heb voorlopig nog maar weinig triggers gehad.

Van 13u30 tot 16u heb ik mits een korte pauze beeldende therapie gehad bij Anniek. Was heel fijn om te doen.
We moesten eerst een potlood kiezen. Ik koos voor een zachtgrijs potlood met blauwige schijn de kleur van een grijze zone, van onwetendheid, van de zee, van wervelende water met witte schuimklopperij, . .. een mooie kleur en die paste wel bij mijn angst, zenuwen en onwetendheid.

De tweede opdracht was een zeedier tekenen dat een kwaliteit bezit die jij ook hebt.
Ik tekende volgend zeepaardje:
Welke kwaliteit heb je in je onderwaterdier willen neerzetten?

Een zeepaardje is voor mij een klein, frèle en elegant wezentje dat soepel en sierlijk doorheen het water zweeft. Ze is heel zorgzaam en vredelievend voor haar soortgenoten maar af en toe heeft ze nood aan afzondering en een solitair bestaan. Ze heeft nood aan veiligheid, als ze zich bang of onveilig voelt zal ze zich verstoppen of vluchten.

Omschrijf kort de rol/functie die je op zich hebt genomen in de groepssamenwerking?

De meesten waren reeds klaar met hun dier. Ik ben dus later in het proces van Get schilderen van de zee kunnen meedoen . Ik heb zelf weinig initiatief genomen, ik heb eerder de kat uit de boom gekeken en was eerder een omstander en toezichter. Ik vind het lastig om in een beginnend proces/dynamiek nog mee in te stappen.

Herken je in je gedrag van de samenwerkingsoefening een kwaliteit of een valkuil.

Een valkuil. Anderen kunnen mij zien als initatiefloos, weinig enthousiast, weinig betrokken, solitair, …’