Gedichten

Cleo in PAAZ-land 4

12/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.”

Vandaag was weer een loodzware dag. Vooral mentaal. Daarnaast in de namiddag ook een crisis gehad.

In de ochtend gestart met ergotherapie waarbij ikzelf iets kan maken of knutselen. Ik ben begonnen aan een bloem in kleine gescheurde stukjes. Een heel leuke ervaring om te doen, daarnaast wil ik ook graag verder met een zwart-wit boom.

In de namiddag heb ik me binnen een veilige setting aan mindfullness gewaagd. Dit liep echter niet zoals gepland. Halverwege begon mijn ademhaling meer oppervlakkig en sneller te worden. Ik zakte heel diep weg in mezelf, werd geconfronteerd met verdriet en met beelden van mij en mijn broer in de tijd dat hij een relatie had met Carmen.

“Ik zat op mijn handen en knieën met mijn achterwerk in de lucht. Mijn broer stond/zat achter me en greep me hardhandig vast bij mijn heupen. Hij streelde met zijn geslacht mijn geslacht mijn geslachtsdelen vooraleer hij het hard naar binnen duwde. Hij deed me pijn. Hij verkrachtte me terwijl hij mijn borsten kneedde. Hij maakte een vergelijking met mijn borsten en die van Carmen, jij hebt mooie, grote, ronde borsten. En zo stevig. Groter en steviger dan die van Carmen. Ondertussen deed hij verder en boog ik door zodat ik mijn hoofd kon verstoppen in mijn hoofdkussen. Ondertussen ging het maar door en hij zei ‘jij bent zo strak vanbinnen’. Ik vroeg wat hij bedoelde, want ik begreep niet goed wat hij me wilde zeggen: ‘ jij bent zo strak en nauw van binnen, nog onbevlekt, niet zoals Carmen. Carmen heeft de hele straat gehad, haar kut is gewoon uitgetrokken.”

Vooral “jij ben zo strak vanbinnen” triggert mij. Steeds hoor ik die zin en zie ik een stilstaande foto van mijn broer die mij van achterwaarts penetreert. Zo ook vandaag tijdens de sessie.

In de sessie voelde ik me dieper en dieper wegzakken, ik kon me met moeite rechthouden, alsof ik zo onderuit zou kunnen schuiven. Ik heb volgens mij ook erg gedissocieerd. Op sommige momenten voelde ik bepaalde lichaamsdelen niet meer en had ik er ook geen controle meer op.

Aan het einde van de sessie beefde ik als een rietje, ik was volledig van de kaart. Ik voelde me totaal niet lekker. Misselijk, mijn maag draaide geheel om. Ik heb geprobeerd wat rust te zoeken en te vinden, ik ben naar boven gegaan, heb een Xanax gevraagd en ben in bed gekropen. De verpleging is nog even komen praten en horen hoe het ging en waarom de Xanax nodig was. Na dat gesprek heb ik van 15u tot 17u15 (tot Leslie er was) geslapen. En nu voel ik me beter.

Tessa en Leslie zijn vandaag op bezoek geweest, zo fijn dat ze komen en dat ik hier niet alleen hoef te liggen, morgen komen Serge en Lindsey en zouden Tessa en de kindjes ook nog even binnenspringen bij mij

Advertenties
Gedichten

Cleo in PAAZ-land 2

10/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Als je vreugde hebt in je hart kan je elke moment helen.”
Gisteren een eerste kennismakingsdag met het leven op de psychiatrie, opstaan wassen aankleden, routine en structuur. Het is allemaal nog nieuw, beangstigend en erg wennen. Mijn ouders zijn me vandaag komen bezoeken zo fijn! samen met zen allen op het terras buiten met Leslie.

 

Gedichten

Cleo in PAAZ-land 3

11/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Droom groot, begin klein, maar vooral: begin.”
Vandaag was een loodzware dag.
Eerst dagopening na het ontbijt en dan starten de therapiereeksen, ik volg module 2.

10u30 tot 10u45: dagactivatie met Nicole met stap en springoefeningen en steps een actieve start van de dag.

11u tot 12u: weekopening met psychologe Ilse. We hebben het gehad over het afgelopen weekend voor mij was dit heel nieuw en mijn eerste weekend hier. Ik heb het gehad over mijn opname en hoe dit was voor mij. Dat mijn naasten erg geschrokken waren. Dat ze wisten van de PTSS en het misbruik maar dat ze niet wisten dat dit nog zulke impact op mij had.

In de middag had ik een sessie met dokter Komen die vond dat ik er al veel beter uit zag dan de laatste keer. We gaan de slaapmedicatie eerst aanpassen. Weer een nieuw medicament, iets zwaarder, maar. U kunnen we het testen nu ik hier ben want ik kan en mag een gat in de dag slapen. Nadien pakken we de depressieve stemming en de angsten verder aan. Ik voel me wel ok op de PAAZ en geniet hier van de rust en de prikkelarme omgeving en heb voorlopig nog maar weinig triggers gehad.

Van 13u30 tot 16u heb ik mits een korte pauze beeldende therapie gehad bij Anniek. Was heel fijn om te doen.
We moesten eerst een potlood kiezen. Ik koos voor een zachtgrijs potlood met blauwige schijn de kleur van een grijze zone, van onwetendheid, van de zee, van wervelende water met witte schuimklopperij, . .. een mooie kleur en die paste wel bij mijn angst, zenuwen en onwetendheid.

De tweede opdracht was een zeedier tekenen dat een kwaliteit bezit die jij ook hebt.
Ik tekende volgend zeepaardje:
Welke kwaliteit heb je in je onderwaterdier willen neerzetten?

Een zeepaardje is voor mij een klein, frèle en elegant wezentje dat soepel en sierlijk doorheen het water zweeft. Ze is heel zorgzaam en vredelievend voor haar soortgenoten maar af en toe heeft ze nood aan afzondering en een solitair bestaan. Ze heeft nood aan veiligheid, als ze zich bang of onveilig voelt zal ze zich verstoppen of vluchten.

Omschrijf kort de rol/functie die je op zich hebt genomen in de groepssamenwerking?

De meesten waren reeds klaar met hun dier. Ik ben dus later in het proces van Get schilderen van de zee kunnen meedoen . Ik heb zelf weinig initiatief genomen, ik heb eerder de kat uit de boom gekeken en was eerder een omstander en toezichter. Ik vind het lastig om in een beginnend proces/dynamiek nog mee in te stappen.

Herken je in je gedrag van de samenwerkingsoefening een kwaliteit of een valkuil.

Een valkuil. Anderen kunnen mij zien als initatiefloos, weinig enthousiast, weinig betrokken, solitair, …’

 

Gedichten

CLeo in PAAZ-land 1

09/06/2018

Dagelijkse gedachte: “Niet iedereen die dwaalt is ook werkelijk verdwaalt.”

De dag dat ik mijn grens bereikt heb. Na een huilbui en een gesprek met Leslie dat totaal foutief geïnterpreteerd werd nam ik een overdosis medicatie.

Ik heb Leslie gevraagd mij naar spoed te brengen omdat ik me direct niet goed voelde. Daar aangekomen konden we direct binnen. Ze hebben me op de tafel geholpen en kreeg ik een volledige literfles zwarte kool te drinken. Na bijna 3/4 van de fles ben ik het bewustzijn verloren.

De rest van het verhaal weet ik van Leslie. Alle vitale functies werden nauwgezet opgevolgd. Ze hebben me ook direct aan de hartmonitor gehangen, het reanimatiemateriaal werd klaargezet in de nabijheid en de zuurstof stond klaar.

Er werd met spoed een bloedstaal afgenomen en naar het labo gezonden. Nadien werd een blaassonde gestoken om zo een urinestaal te bekomen. Op die manier konden ze exact bepalen wat ik had ingenomen en hoeveel. Nadien werden de nodige baxters met antidoten aangekoppeld. En kon ik beginnen met herstellen. Ik verbleef nog tot de ochtend op de observatiekamer van de spoed tot ik ontwaakte.

09/06/2018 vervolg

Halverwege de dag, na het uitslapen van mijn roes werd ik dan eindelijk wakker door de “Goedemorgen” van dokter Komen en haar “Dit zat eraan te komen hé”.
We hebben besproken dat ik opgenomen zou worden op een eenpersoonskamer op de PAAZ. Ze heeft me mee begeleid naar mijn kamer en heeft daar nog een korte uitleg gedaan voor ik weer in bed gestopt werd om mijn roes verder uit te slapen. Laat op de avond hadden mijn ouders nog gebeld, ik heb hen uitgelegd dat ik opgenomen was en wat ik gedaan had en dat dat niet aan hen of Leslie lag maar aan vroeger met mijn broer.

 

Gedichten

Huiselijk vernietigingskamp

Grote handen vouwen zich
rond haar kleine kinderlijf
en komen op plekken
waar ze niet mogen komen

Jarenlang als een lappenpop misbruikt
haar kindertijd levend begraven
haar mond voor altijd gesnoerd
zo is ze vastgeketend in haar verleden

Gebroken en kapot gemaakt
in een huiselijk vernietigingskamp

Cleo

Gedichten

Littekens

De pijnlijkste littekens
zijn het diepst verborgen
het zijn diegene
die ik aan niemand laat zien
in mijn gedachten leven ze
en daar brandt de pijn nog na

Tijd heelt alle wonden, zegt men
zelfs moeilijk te helen wonden genezen
maar de littekens zullen altijd gevoelig zijn
Met het verstrijken van de tijd
rest mij slechts levendige littekens, pijnlijke herinneringen
en enkele tranen in mijn ooghoeken

Cleo